ks. Tomasz Trzaska

Bartłomiej Jankowski z II LO w Ostrołęce, Dominika Żyłowska z ZS nr 1 w Ostrowi Mazowieckiej i Aleksandra Dobkowska z III LO w Ostrołęce zostali laureatami diecezjalnego etapu XXX Olimpiady Teologii Katolickiej, która odbywa się pod hasłem „Dumni z Ewangelii i z Polski”.

Etap diecezjalny odbył się w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży. Punktualnie o godz. 11.00, trzydziestu sześciu laureatów szkolnych etapów rozpoczęło pisemne zmagania. W ciągu 45 minut, bo tyle trwał konkurs, uczniowie musieli odpowiedzieć na 30 pytań i wykazać się wiedzą ze znajomości Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz wybranych tekstów św. Jana Pawła II i opracowań.

Jak zaznaczają zarówno uczestnicy konkursu jak i przygotowujący ich katecheci, pytania konkursowe do łatwych nie należały. Szczególnie trudne okazały się te otwarte, w których trzeba było podzielić się swoją wiedzą w formie opisowej. Niemniej trudności sprawiły również te zadania, w których trzeba było wstawić odpowiednie wyrazy w tekście. I tutaj trzeba już było wykazać się dosłowną znajomością cytatów.

Swojego zaskoczenia ze zwycięstwa nie ukrywał Bartłomiej Jankowski, który przyznał, iż udział w olimpiadzie to ciekawe doświadczenie, którego wcześniej nie miał, a co do nauki to dopiero niedawno dowiedział się jak ma wyglądać jego przygotowanie do Olimpiady więc tym bardziej jest mile zaskoczony osiągniętym sukcesem.

Wśród laureatów znalazła się również niewidoma Aleksandra Dobkowska, która w Olimpiadzie brała udział po raz, choć jak przyznała ma bogate doświadczenie jeśli chodzi o konkursy religijne uwieńczone między innymi tytułem laureata konkursu papieskiego. Udział Aleksandry w Konkursie to nie tylko zaprezentowanie swojej wiedzy ale też świadectwo. Jak sama mówi: Chcę pokazać, że pomimo swojej dysfunkcji mogę rywalizować z osobami widzącymi.

Laureatami etapu diecezjalnego XXX Olimpiady Teologii Katolickiej w Łomży zostali: miejsce I – Bartłomiej Jankowski z II LO w Ostrołęce, miejsce II – Dominika Żyłowska z ZS nr 1 w Ostrowi Mazowieckiej, miejsce III – Aleksandra Dobkowska z III LO w Ostrołęce, na trzech IV miejscach z tą samą liczbą zdobytych punków znaleźli się: Olga Kiersnowska i Wiktoria Skiba z I LO w Ostrołęce oraz Justyna Świerżewska z ZS nr 2 w Ostrowi Mazowieckiej; również na trzech V miejscach znaleźli się: Maciej Bączyk z I LO w Łomży, Karolina Kempska z III LO w Ostrołęce oraz Julia Nagórska z I LO w Łomży; miejsce VIAlicja Mierzejewska z III LO w Ostrołęce.

Laureatom gratulujemy i życzymy powodzenia w etapie ogólnopolskim, który odbędzie się w Przemyślu od 16 do 18 kwietnia 2020 r.

Joanna Ekstowicz (wZasiegu.pl)
W imieniu Moderatora Diecezjalnego Kół Żywego Różańca i Proboszcza parafii pw. św. Franciszka z Asyżu w Ostrołęce zapraszamy do udziału w 2. Diecezjalnym Dniu Skupienia Zelatorów i Członków Kół Żywego Różańca. Odbędzie się on w sobotę 14 marca 2020 roku w parafii pw. św. Franciszka z Asyżu w Ostrołęce. Inspiracją do spotkania jest przeżywana przez Kościół Wielka Nowenna Różańcowa 2010 - 2026, której myślą przewodnią są słowa "Uczynić Różaniec modlitwą wszystkich" oraz beatyfikacja Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia.

 Program:

10.00 - zawiązanie wspólnoty

10.15 - konferencja: Pobożność maryjna - katecheza na podstawie nauczania Prymasa Stefana Wyszyńskiego o modlitwie różańcowej

11.00 - kawa

11.30 - medytacja różańcowa w intencji Kół Żywego Różańca Diecezji Łomżyńskiej

12.30 - obiad

13.30 - konferencja: Nabożeństwo pięciu pierwszych sobót miesiąca

14.15 - spotkanie robocze - rozwój wspólnot Żywego Różańca w Diecezji Łomżyńskiej

15.30 - Eucharystia

16.30 - zakończenie

            Zwracamy się do Księży Proboszczów o przekazanie tego zaproszenia zelatorom Kół Żywego Różańca z terenu parafii i o pomoc w zorganizowaniu ich przyjazdu do Ostrołęki. Zgłoszenia należy kierować do Moderatora Diecezjalnego Kół Żywego Różańca, ks. Dariusza Krajewskiego: tel. 784406016 lub na e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.. Zgłoszenia są przyjmowane do 11 marca 2020 roku.

+Tadeusz Bronakowski
Wikariusz Generalny

Ks. Jacek Czaplicki
Przewodniczący
Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego

Łomża, dnia 7 lutego 2020 r.



Rok 2017 został ogłoszony przez Ojca Świętego Franciszka Rokiem Maryjnym. Pierwszą motywacją papieża do jego ogłoszenia było 100. lecie objawień w Fatimie. W Polsce do tej szczególnej rocznicy dodajemy również 350. lecie koronacji obrazu Matki Bożej Częstochowskiej oraz 150. lecie objawień maryjnych w Gietrzwałdzie. 

  • W związku z tym niezwykle ważne jest ożywienie obchodzenia przez naszych wiernych pierwszych sobót miesiąca. Najlepiej zgodnie z prostym, powszechnie przyjętym schematem, który już jest stosowany w wielu parafiach naszej Diecezji i przynosi spodziewane efekty. Chodzi o specjalną Mszę św. ku czci Matki Bożej z wygłoszeniem okolicznościowej homilii oraz o wspólną adorację eucharystyczną po Mszy św. z konferencją na temat znaczenie przesłania Matki Bożej objawionego w Fatimie.
  • Sanktuarium pw. św. Antoniego w Ostrołęce przygotowało i wydrukowało specjalny „Modlitewnik Fatimski”. Do zamówienia u ks. kan. Zdzisława Grzegorczyka.
  • W dniu 13 maja br. czyli w dzień, w którym przypada dokładnie rocznica objawień, będą miały miejsce w Łomży święcenia diakonatu.
  • Diecezjalne obchody 100. lecia Fatimy przewidziane są na sobotę 3 czerwca br. w Łomży. Wybór daty nie jest przypadkowy. Chcemy wprowadzić w Diecezji zwyczaj uroczystych obchodów rocznicy pielgrzymki do Łomży św. Jana Pawła II. Dobrą okazją jest świętowanie tego dnia rocznicy objawień, w świetle pontyfikatu Jana Pawła II – papieża Fatimy.
  • W sobotę 3 czerwca br. zapraszamy do Łomży liczne delegacje z Diecezji. O ich zorganizowanie prosimy Księży Dziekanów, Proboszczów, Duszpasterzy Młodzieży, Kapłanów odpowiedzialnych za ruchy i stowarzyszenia kościelne, odpowiedzialnych za różne formy duszpasterstwa nadzwyczajnego, np. prawników, parlamentarzystów i samorządowców, nauczycieli czy strażaków. Ważny jest udział stowarzyszeń o charakterze maryjnym: członków kół różańcowych czy Rodziny Radia Maryja.
  • Szczegóły programu zostaną podane pod koniec kwietnia br. Już teraz można dodać, że będzie on zawierał między innymi Eucharystię, procesję fatimską ulicami Łomży, prelekcje tematyczne czy koncert.
Ks. Jacek Czaplicki

Przewodniczący
Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego
U progu Wielkiego Postu nie zatrzymujmy się tylko na symbolicznym posypaniu głowy popiołem. W mediach społecznościowych rozpoczyna się akcja internautów z hasztagiem #WielkiPost. Ma ona pomóc w duchowym przeżywaniu Wielkiego Postu i jak najlepszym przygotowaniu do Świąt Wielkiej Nocy – podkreśla rzecznik Episkopatu Polski, ks. Paweł Rytel-Andrianik.
 
Wielki Post jest szansą na zmianę życia na lepsze. „Aby tak się stało, potrzebne jest nasze zaangażowanie. Powinnyśmy znaleźć czas czytanie Biblii, na modlitwę, uczestnictwo w Drodze Krzyżowej i Gorzkich Żalach oraz w rekolekcjach wielkopostnych. Pomocą będzie akcja internautów #WielkiPost. Zachęcam więc do dzielenia się w Internecie wpisami, zdjęciami i krótkimi filmami wideo z 40-dniowego okresu przygotowania do Wielkanocy. Nasze relacje oznaczajmy hasztagiem #WielkiPost. Pomagajmy sobie nawzajem w jak najlepszym przeżywaniu tego czasu” – zaznaczył rzecznik Episkopatu Polski.

Ks. Rytel-Andrianik dodał: „Przez cały Wielki Post codziennie o 7.00 rano na Twitterze @EpiskopatNews pojawiać się będą specjalnie wybrane myśli na #WielkiPost. Pomogą one w głębszym przeżywaniu tego ważnego okresu liturgicznego i w duchowym przygotowaniu do Wielkanocy”. Podkreślił również: „W roku 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II i beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego sięgać będziemy jak najczęściej po ich słowa na temat modlitwy, pokuty, krzyża i drogi, którą szedł Chrystus, by przynieść światu zbawienie. Rzecznik Episkopatu Polski wskazał: „Będzie to także część naszych duchowych przygotowań do tych dwóch wydarzeń, które są tak ważne dla Polaków”.Ks. Paweł Rytel-Andrianik podkreślił jednocześnie, że Kościół jest tam, gdzie są ludzie. „Dlatego podejmujemy ewangelizację poprzez media społecznościowe, by za pomocą prostych środków dotrzeć do tysięcy osób z Dobrą Nowiną jaką niesie nam nasz Zbawiciel. Życzę duchowego przeżycia Wielkiego Postu, a tym samym dobrego przygotowania do Świat Wielkiej Nocy” – podkreślił.

BP KEP
List Pasterski Biskupa Łomżyńskiego
na Wielki Post 2020

WIELKI POST SPOSOBNOŚCIĄ DO NAWRÓCENIA
 
Drodzy Diecezjanie, Siostry i Bracia!
Na początku okresu Wielkiego Postu pragnę zwrócić się do Was słowami Listu pasterskiego, w którym - łącząc się w modlitwie z każdym i każdą z Was - przekazuję kilka myśli, które niech staną się przedmiotem refleksji i wielkopostnej zadumy.

1. Okres Wielkiego Postu sposobnością do „ekologii ducha” czyli pracy nad sobą
Wielki Post jest czasem szczególnej troski o rozwój życia duchowego. Na początku tego okresu Kościół zachęca do trzech szczególnych praktyk pokutnych, bliskich biblijnej i chrześcijańskiej tradycji: do modlitwy, postu i jałmużny. Ich celem nie jest i nie może być pokuta sama w sobie. One mają cel o wiele głębszy. Szukając dzień po dniu oblicza Boga, mamy w czynnej praktyce miłości bliźniego przygotowywać się do spotkania z naszym Panem, który dla nas i dla naszego zbawienia znów podejmie krzyż, umrze na Golgocie, by w końcu zmartwychwstać i uczynić nas dziećmi Boga. Wspomniane praktyki pokutne są zatem wyrazem szczególnej troski o nasze zbawienie, troski o życie duchowe, przejawem szczególnej „ekologii ducha”. Należy więc podkreślić wyjątkową wartość postu. Pismo Święte i całą tradycja chrześcijańska uczą, że post pomaga unikać grzechu i tego, co do niego prowadzi. Praktyka postu była rozpowszechniona we wspólnocie pierwszych chrześcijan (por. Dz 13,3; 2 Kor 6,5). Również Ojcowie Kościoła wspominają
o mocy postu, który chroni przed grzechem, tłumi pragnienie „starego Adama” i przeciera w sercach wierzących drogę ku Bogu. Św. Piotr Chryzolog napisał: „Duszą modlitwy jest post, a życiem postu miłosierdzie. Kto się modli, niech pości, a kto pości, niech spełnia uczynki miłosierdzia. W ten sposób otwiera dla siebie uszy Boga, który nigdy nie zamyka się na głos błagającego” (Kazanie 43: PL 52, 320, 332).
Zachęcam Was, Bracia i Siostry, aby w okresie Wielkiego Postu częściej praktykować post, zarówno indywidualnie jak i wspólnotowo, oddawać się słuchaniu Słowa Bożego, modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Niech ten czas posłuży każdej rodzinie i każdej wspólnocie do oddalenia wszystkiego co rozprasza ducha i pogłębienia tego co karmi duszę, otwierając ją na miłość Boga i bliźniego. Myślę tu szczególnie o głębokiej modlitwie, częstym przystępowaniu do sakramentu pokuty i pojednania oraz o aktywnym udziale w Eucharystii, szczególnie tej celebrowanej w niedzielę. Zachęcam Was także do udziału w rekolekcjach parafialnych oraz w tradycyjnych nabożeństwach wiekopostnych. Gromadźcie się na nabożeństwie Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żalach. Rozważanie męki Pańskiej zawsze przynosi błogosławione owoce.

2. Nawrócenie ekologiczne
Chrześcijanin ma troszczyć się nie tylko o życie wieczne, o rozwój życia duchowego, ale także o życie doczesne. Ma dbać zatem o całościowo pojętą egzystencję ludzką i duchową bliźnich. Wspomniana już przeze mnie tzw. „ekologia ducha”, czyli praca nad sobą każdego z nas, duchowa przemiana i nawrócenie przeżywane dzięki łasce Bożej, mają owocować również właściwym podejściem do otaczającego nas świata, do troski o ekologię przyrody. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński, Prymas Tysiąclecia, którego beatyfikację przeżyjemy 7 czerwca 2020 r., całym swym sercem kochał Boga i człowieka, ale w tej miłości nie zapominał także o przyrodzie. Jak wspomina pani Urszula Grzelak z Instytutu Prymasa Wyszyńskiego, potrafił schylić się nad każdym kwiatkiem. Mówił, że co godzinę inaczej chwalił Pana. Po śpiewie umiał rozpoznać gatunek ptaka. O przyrodzie mówił, że jest to najpiękniejszy uniwersytet. Ojciec Święty Franciszek w encyklice „Laudato Si” wezwał Kościół do wychowania na rzecz przymierza między ludzkością a środowiskiem. Pisał,
że edukacja ekologiczna poszerzyła dziś swoje cele. Nie powinna ona ograniczać się tylko do informowania, ale winna ona wytwarzać w nas specjalne nawyki. Dar z siebie w działalności ekologicznej staje się możliwy jedynie poprzez doskonalenie się w cnotach. Bardzo szlachetne w przypadku chrześcijanina jest podjęcie obowiązku troski o środowisko poprzez małe codzienne działania. Chodzi o to, aby ukształtować w tym względzie pewien styl życia. Wychowanie do odpowiedzialności za środowisko naturalne może zachęcić do różnych zachowań, które mają bezpośredni i znaczący wpływ na troskę o środowisko, takich jak unikanie stosowania tworzyw sztucznych i papieru, zmniejszenie zużycia wody, segregowanie odpadów, korzystanie z transportu publicznego, sadzenie drzew itp. To wychowanie do odpowiedzialności za środowisko naturalne dotyczy również przestrzeni parafialnej, tak bardzo nam bliskiej. Warto tu wspomnieć na przykład nasze cmentarze, które w większości należą do parafii. W tej sferze wymagana jest od nas szczególna odpowiedzialność. W ostatnim czasie praktycznie w każdej gminie podniesiono opłaty za wywóz śmieci, a śmieci cmentarne są bardzo wyjątkowe - ich recykling w większości jest niemożliwy. Stąd tym większy kłopot w ich odbiorze. Może watro pomyśleć o tym, jak je ograniczyć, jak lepiej wyrazić naszą miłość do zmarłych.
W niektórych naszych wspólnotach parafialnych zrodził się piękny zwyczaj zbierania ofiar pieniężnych, przy okazji pogrzebu, na rzecz osób najbardziej potrzebujących - czy to na hospicja, domy dziecka, stołówki Caritas, czy misje. Rodzina zmarłego, sąsiedzi, przyjaciele, gromadząc się na modlitwie w domach prywatnych czy w domach pogrzebowych, zamiast kwiatów - tym bardziej sztucznych! - składają do puszki przy trumnie ofiary, które następnie są przekazywane na wskazane cele. Jest to niejako ostatni czyn miłosierdzia, który zmarły pozostawia na tej ziemi. Zachęcam was, Drodzy Diecezjanie, aby w taki czy podobny sposób, znacząco ograniczyć wszelkie sztuczności na naszych cmentarzach, i co ważniejsze, zaświadczyć o naszej czystej miłości do Boga, do bliźniego i do świata, który nasz Pan stworzył dla nas i powierzył w nasze ręce.

Podobnie jak w pracy nad sobą tak bardzo związanej z Wielkim Postem, tak samo w trosce o środowisko naturalne, nasze wysiłki nie od razu zaowocują oczekiwaną zmianę. Jednak takie działania rzucają w społeczeństwie i we wspólnocie parafialnej ziarna dobra, które zawsze owocują, niezależnie od tego co można naocznie stwierdzić. Jak napisał w przywołanej wyżej encyklice Papież Franciszek: „Zapoczątkowują one w łonie tej ziemi dobro, które ma zawsze tendencję do rozprzestrzeniania się, czasami niedostrzegalnie. Ponadto praktyka tych zachowań przywraca nam poczucie godności, pozwala nam doświadczyć tego, że warto iść przez ten świat”.

Na ten szczególny czas Wielkiego Postu, na czas pracy nad „ekologią ducha” i ekologią naszego otoczenia, niech nam błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec, Syn i Duch Święty.

+Janusz Stepnowski
BISKUP ŁOMŻYŃSKI

Łomża, dnia 26 lutego 2020 r.
N. 167/B/2020

Do refleksji nad przemijaniem oraz do postu, modlitwy i jałmużny, jako rytmu życia i codzienności, zachęcał biskup Janusz Stepnowski, podczas Mszy św. z obrzędem posypania głów popiołem w katedrze łomżyńskiej, w Środę Popielcową.

W tradycji Kościoła Środa Popielcowa jest dniem rozpoczynającym okres Wielkiego Postu, który ma nas przygotować na obchody Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. W katedrze łomżyńskiej Mszy św. z przewodniczył biskup łomżyński Janusz Stepnowski. W diecezjalnej „matce kościołów” modlili się wspólnie kapłani z Instytucji Centralnych Diecezji, alumni Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży, wierni oraz dzieci i młodzież, uczęszczająca do szkół katolickich.

We wprowadzeniu w liturgię biskup przypomniał, że przez liturgię Środy Popielcowej rozpoczynamy przeżywanie Wielkiego Postu. Niech ten czas będzie dla każdego z nas czasem powracania do Pana – mówił biskup łomżyński.

W homilii biskup Janusz Stepnowski zwrócił uwagę na przywiązanie do dzisiejszego obrzędu posypania głów popiołem. Obecność na dzisiejszej liturgii, jak zaznaczył biskup, jest dla niektórych ważniejsza od uczestnictwa we Mszy podczas Świąt Bożego Narodzenia a nawet Wielkanocy.

Przybliżył też zebranym symbolikę popiołu, która sięga Starego Testamentu.

Kiedy posypujemy głowę popiołem mówimy: popiołem jesteś i w popiół się obrócisz. Jest to cytat z trzeciego rozdziału Księgi Rodzaju, pierwszej księgi w Biblii – mówił biskup. Bóg przypomina Adamowi, że został stworzony z ziemi. Z tego elementu najbardziej miękkiego ziemi, ziemi która została starta na popiół. Księga Rodzaju nazywa to afar – ziemia starta na popiół, I właśnie to posypanie ma nam wszystkim przypominać, że jako byty biologiczne podlegamy zniszczeniu, że staniemy się też kiedyś popiołem, ale mamy ducha, który w nas trwa wiecznie.

Pasterz diecezji nawiązał też do obrazu hiszpańskiego malarza Ignacio de Riesa zatytułowanego „Drzewo życia”, który zdobi ściany jednej z kaplic katedry w Segowii. Na obrazie można zobaczyć prawie ścięte drzewo. W jego koronie jest ustawiony stół biesiadny, przy którym biesiadują szczęśliwi ludzie. Tuż pod koroną drzewa można zauważyć sznur, ciągnięty przez diabła, który stara się powalić drzewo. Tym, który ścina to drzewo, jest śmierć z kosą. Natomiast po prawej stronie widzimy Chrystusa z młotkiem, który uderza w dzwon. To siedemnastowieczne ukazanie problemu naszego przemijania, ale też zachęta do nawracania się, do powracania do Pana – mówił bp Janusz zaznaczając, że drugim elementem charakteryzującym popiół jest pokuta czy nawrócenie.

Ordynariusz przypomniał, że tego dnia, podczas posypania głów popiołem, słyszymy też słowa „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.

Drodzy bracia i siostry, za chwilę wasze głowy zostaną posypane popiołem, który będzie nam przypominał nasze przemijanie, ale też to abyśmy czynili pokutę i powracali do Pana – mówił biskup i przypominał, że słowa z dzisiejszych czytań wskazują nam drogi na przeżywanie Wielkiego Postu. Jedną z nich jest nawrócenie, a drugą pojednanie. Pojednanie, rozumiane nie tylko jako pojednanie z człowiekiem, ale też pojednanie z Bogiem i powrót do Niego.

W swoim słowie biskup przypomniał też znaczenie postu, modlitwy i jałmużny, zachowań do których jesteśmy szczególnie wezwani w Wielkim Poście, ale jednocześnie zaznaczył, że ta wielkopostna postawa powinna być rytmem naszego życia. Nie chodzi tutaj o jednorazowy akt jałmużny, modlitwy czy postu, ale potrzebna jest świadomość, że za każdym razem kiedy modlimy się, dajemy jałmużnę, czy poddajemy się postom to znaczy, że jesteśmy na drodze nawrócenia – mówił biskupa Janusz Stepnowski.

Po homilii nastąpił obrzęd posypania głów popiołem. Jako pierwszy popiół na swoją głowę przyjął bp Janusz, a następnie posypał głowy popiołem kapłanom, koncelebrującym Mszę św., alumnom seminarium i wiernym zebranym w katedrze.

Okres Wielkiego Postu jest w Kościele Katolickim specjalnym czasem ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, dobrowolnych wyrzeczeń, jak post i jałmużna, braterskiego dzielenia się z innymi, m.in. poprzez inicjowanie dzieł charytatywnych i misyjnych. Z liturgii znika radosne „Alleluja” i „Chwała na wysokości Bogu”, a kolorem szat liturgicznych staje się fiolet.

Dzisiaj wiernych obowiązuje powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych a osoby od 18. do 60. roku życia zachowanie postu ilościowego (można spożyć trzy posiłki – dwa lekkie i jeden do syta).

Joanna Ekstowicz
Kuria Diecezjalna w Łomży z przykrością zawiadamia, że w wieku 87 lat zmarł Alfred Stepnowski, tata ks. Biskupa Janusza Stepnowskiego, Biskupa Łomżyńskiego. 

Msza św. pogrzebowa za śp. Alfreda Stepnowskiego odbędzie się dnia 21 lutego 2020 r. (piątek) o godz. 11.00 w kościele parafialnym pw. Nawiedzenia NMP w Ostrołęce.

Składając serdeczne wyrazy współczucia ks. Biskupowi Januszowi Stepnowskiemu oraz Rodzinie Zmarłego, prosimy o modlitwę za śp. Alfreda Stepnowskiego oraz udział w uroczystościach żałobnych.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać, Panie...”

ks. Artur Szurawski
Kanclerz Kurii

Łomża, dnia 19 lutego 2020 r. 
Serdecznie zapraszamy na bezpłatne szkolenie z zakresu cyberbezpieczeństwa, które odbędzie się 24 lutego (poniedziałek) br. w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży. W ramach dwugodzinnego wykładu zostanie zaprezentowane:
  • jak bezpiecznie korzystać z bankowości internetowej,
  • jak skutecznie zabezpieczyć komputer i telefon,
  • jak chronić dane wrażliwe,
  • jak budować hasła i gdzie je przechowywać,
  • jak nie paść ofiarą oszustw i wyłudzeń internetowych,
  • jak nie utracić prywatności w trakcie korzystania z komunikatorów i serwisów społecznościowych oraz poczty e-mail,
  • jak bezpiecznie robić zakupy w Internecie.
Prezentacja opierać się będzie na prawdziwych przykładach popularnych zdarzeń i ataków, a także na prezentacjach na żywo.

Rozpoczęcie wykładu o godz. 17.00. Do udziału w szkoleniu zapraszamy księży, siostry i braci zakonnych oraz seminarzystów.
Oświadczenie Łomżyńskiej Kurii Diecezjalnej ws. sytuacji w parafii Trójcy Przenajświętszej w Zambrowie

Mamy świadomość, iż do wiadomości parafian, a także mieszkańców Zambrowa już wcześniej docierały informacje o rzekomych nieprawidłowościach. Te informacje dotarły również i do nas. Wiemy, iż oczekiwano reakcji ze strony duszpasterzy, a być może również Kurii Diecezjalnej. Mając na względzie niejasne cele anonimowych autorów rozpowszechnianej broszury oraz mogąc przypuszczać, iż jednym z ich celów jest wprowadzenie zamętu w parafii zdecydowaliśmy się, w tamtym czasie, nie zabierać głosu w tej – zgoła niesprawiedliwej - drodze dialogu. Liczyliśmy również na opamiętanie jej inicjatorów. Ponieważ jednak to nie nastąpiło, kierując się duchowym dobrem parafian oświadczamy, iż:

- Ksiądz Biskup nigdy nie wypowiadał się publicznie nt. sytuacji życiowej ks. Jerzego Samsela. Tym bardziej bolesna jest droga medialnej komunikacji obrana przez kapłana. Nigdy nie odmawiano byłemu proboszczowi czasu na rozmowę zarówno podczas pobytu w szpitalu (gdzie był odwiedzany zarówno przez biskupów jak i księży), jak również w późniejszym czasie. Dodatkowo pragniemy poinformować, iż Kuria Diecezjalna w Łomży od momentu zakończenia przez ks. Jerzego Samsela pełnienia funkcji proboszcza przekazuje mu comiesięczną pomoc finansową, a parafia opłaca składki ubezpieczenia ZUS.

- Ks. Samsel nigdy nie zwracał się do Księdza Biskupa ani do Stolicy Apostolskiej z prośbą o przywrócenie na stanowisko z którego osobiście złożył rezygnację. Nie prosił też o przydzielenie innej placówki duszpasterskiej. W kontekście publicznie stawianych Księdzu Biskupowi zarzutów budzi zastanowienie fakt, iż taka prośba do dnia dzisiejszego nie została złożona.

- W kwestii listu pożegnalnego informujemy, że w archiwum parafii znajduje się egzemplarz własnoręcznie podpisany przez byłego proboszcza, w którym skierował on do parafian słowa pożegnania i podziękowania.

- W kontekście przyjścia nowego proboszcza, na osobistą prośbę i wskazanie ustępującego duszpasterza jego prywatne meble zostały sprzedane, a uzyskane środki przekazane osobiście właścicielowi. Z całą stanowczością sprzeciwiamy się zarzutom o kradzież mienia lub przywłaszczenie prywatnych środków. Oświadczamy, iż są to informacje nieprawdziwe i wzywamy ich autorów do zaprzestania ich rozgłaszania.

Na koniec pragniemy podkreślić, iż wszystkie sprawy związane z pełnionymi urzędami, a także z życiem duszpasterskim i duchowym dobrem wiernych realizowane są w oparciu o prawo kanoniczne, które reguluje życie wspólnoty Kościoła. Funkcjonowanie parafii Trójcy Przenajświętszej w Zambrowie jest szczególnym przedmiotem troski i modlitwy Biskupa Łomżyńskiego. Wzywamy do zaprzestania działań zmierzających do wprowadzenia zamętu w parafii, a wszystkich ludzi dobrej woli prosimy o modlitwę i wzajemne wsparcie. Matce Kościoła polecamy wszystkich parafian, mieszkańców Zambrowa, a także duszpasterzy parafii Trójcy Przenajświętszej w Zambrowie.

ks. Jan Krupka
rzecznik prasowy
Łomżyńskiej Kurii Diecezjalnej

Łomża, 16.02.2020 r.
1 czerwca 2020 r. w Kościele katolickim na terenie Polski zacznie obowiązywać Dekret ogólny KEP o przeprowadzaniu rozmów kanoniczno-duszpasterskich z narzeczonymi przed zawarciem małżeństwa kanonicznego. Zastąpi on obowiązujące od trzydziestu lat, przepisy zawarte w Instrukcji KEP o przygotowaniu do małżeństwa w Kościele katolickim w części dotyczącej kanoniczno-prawnego aspektu przygotowania narzeczonych, natomiast kwestie doktrynalne i dotyczące przygotowania duszpasterskiego zawierają inne dokumenty KEP, m.in. Dyrektorium duszpasterstwa rodzin z 2003 r. i dokument przygotowany w 2009 roku przez Radę do Spraw Rodziny pt. Służyć prawdzie o małżeństwie i rodzinie.

Bp Ryszard Kasyna, przewodniczący Rady Prawnej KEP zaznaczył, że dekret nie wprowadza żadnych rewolucyjnych zmian. „Kościół chce pomoc narzeczonym, by sakrament był ważnie i godziwie zawarty. Trzeba dzisiejszym językiem przybliżyć młodym ludziom kanony prawa kanonicznego” – powiedział. Bp Kasyna dodał: „Dokument mówi o ścieżce formalno-prawnej, ale jest ona równocześnie ścieżką duszpasterską. Chcemy jak najpełniej pomagać narzeczonym w przygotowaniu do małżeństwa”.

Ks. dr hab. Leszek Adamowicz, prof. KUL podkreślił, że dekret nic nie zmienia w przepisach kanonicznych na temat małżeństwa obowiązujących do tej pory. Dostosowuje je do współczesnego języka i polskiej specyfiki. „Chodzi o znowelizowane przepisy dotyczące zawarcia kanonicznego małżeństwa kościelnego. Dekret ogólny Konferencji Episkopatu Polski o przeprowadzaniu rozmów kanoniczno-duszpasterskich z narzeczonymi przed zawarciem małżeństwa kanonicznego uwzględnia nowe wyzwania przed jakimi stają duszpasterze w Polsce. Coraz częściej zawierane są związki małżeńskie z osobami niewierzącymi lub innych wyznań. Wielu Polaków chce też zawrzeć związek małżeński poza granicami Polski, np. w miejscach pielgrzymkowych. Duszpasterze muszą wiedzieć jak postępować w takich przypadkach. Nie zapominajmy, że prawo ma wartość pomocniczą w stosunku do wątku duszpasterskiego przygotowania do małżeństwa.

Ks. dr hab. Piotr Majer, prof. UPJPII dodał z kolei, że znowelizowany dekret nie niesie rewolucyjnych zmian. Podkreślił: „Dekret zmierza do tego, by formalności były dialogiem duszpasterza z narzeczonymi. Duszpasterz powinien mieć odpowiednią wiedzą, by jak najlepiej przygotować narzeczonych do sakramentu, który ma przecież trwać całe życie. Nowy wzór protokołu przedślubnego pozwala lepiej rozeznać, czy małżeństwo ma szanse być trwałe, nierozerwalne”. Ks. dr hab. Piotr Majer dodał też, że nowością nowego protokołu przedślubnego jest zachęta do wspólnej modlitwy duszpasterza z narzeczonymi. Zaznaczył: „Rozmowa w kancelarii parafialnej z narzeczonymi ma być jedną z form duszpasterstwa, a nie biurokracją”.

Celem nowej regulacji z dnia 26 listopada 2019 r., która wejdzie w życie 1 czerwca 2020 r., jest dostosowanie przepisów prawa partykularnego do nowych wyzwań, z którymi narzeczeni i duszpasterze stykają się w zmieniającej się sytuacji religijnej, społecznej i cywilnoprawnej, z uwzględnieniem m.in. możliwości zawarcia małżeństwa wyznaniowego ze skutkami cywilnymi i nowych przepisów o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych, jak również owoców obrad Synodu Biskupów na temat małżeństwa i rodziny oraz adhortacji papieża Franciszka Amoris laetitia.

BP KEP
 Opublikowana została dziś (12.02) posynodalna adhortacja o Amazonii. Dokument wytycza nowe drogi dla ewangelizacji, troski o środowisko i ubogich. Franciszek ma nadzieję na nowy dynamizm misyjny i potwierdza ważną role świeckich we wspólnotach Kościoła.

„Umiłowana Amazonia ukazuje się przed światem z całym swoim blaskiem, dramatem, swoją tajemnicą”. Tak zaczyna się posynodalna adhortacja apostolska Querida Amazonia. W pierwszych punktach (2-4) Papież wyjaśnia znaczenie adhortacji, w której wiele jest odniesień do dokumentów episkopatów krajów amazońskich, a także do poezji autorów związanych z Amazonią. Podkreśla, że pragnie „wyrazić oddźwięk”, jaki synod w nim wywołał. Precyzuje, że nie zamierza zastępować ani powtarzać Dokumentu końcowego, lecz zachęca do jego lektury w całości, z nadzieją, że cały Kościół się nim zainspiruje i ubogaci, a Kościół w Amazonii postara się go wprowadzić w życie. Franciszek dzieli się swymi marzeniami o Amazonii (5-7), której los wszystkich powinien niepokoić, ponieważ ta ziemia jest również naszą ziemią. I tak Papież formułuje cztery wielkie marzenia: aby Amazonia walczyła o prawa najuboższych, broniła bogactwa kulturalnego, z zazdrością strzegła nieodpartego piękna natury, i w końcu, by wspólnoty chrześcijańskie potrafiły zaangażować się i „wcielić” w Amazonii.

Marzenie społeczne: Kościół u boku ciemiężonych


Pierwszy rozdział Querida Amazonia koncentruje się na „marzeniu społecznym” (8). Podkreśla, że prawdziwe podejście ekologiczne jest również podejściem społecznym, a doceniając dobry styl życia ludności tubylczej, przestrzega przed „konserwacjonizmem”, który troszczy się jedynie o środowisko. W mocnych słowach mówi o niesprawiedliwości i przestępczości (9-14). Przypomina, że już Benedykt XVI potępiał „niszczenie środowiska naturalnego Amazonii”, ostrzega, że ludy pierwotne są podporządkowywane czy to władzom lokalnym czy to zewnętrznym. Zdaniem Papieża działania gospodarcze, które potęgują zniszczenia, mordy, korupcję zasługują na miano „niesprawiedliwości i przestępczości”. Za Janem Paweł II powtarza, że globalizacja nie może się stać nowym kolonializmem.

Wysłuchać ubogich w sprawie przyszłości Amazonii


W obliczu tak wielkiej niesprawiedliwości Papież prosi, by poczuć oburzenie i prosić o przebaczenie (15-19). Zdaniem Franciszka potrzebne są sieci solidarności i rozwoju. Wszystkich wzywa do działania, również przywódców politycznych. W tym kontekście Papież zastanawia się nad „zmysłem wspólnotowym” (20-22). Przypomina, że dla ludów amazońskich relacje międzyludzkie są przeniknięte otaczającą przyrodą. Z tego też względu doświadczają prawdziwego „wykorzenienia”, kiedy muszą emigrować do miasta. Ostatnia część tego rozdziału poświęcona jest „zniszczonym instytucjom” (23-25) i dialogowi społecznemu (26-27). Papież potępia zło korupcji, która zatruwa państwo i jego instytucje. Ma nadzieję, że Amazonia stanie się miejscem dialogu społecznego, przede wszystkim z ostatnimi. Apeluje, by głos ubogich w sprawie Amazonii był głosem najważniejszym.

Marzenie kulturalne: otoczyć opieką „wielościan” amazoński


Rozdział drugi jest poświęcony „marzeniu kulturowemu”. Franciszek od razu precyzuje, że promowanie Amazonii nie oznacza jej kulturalnej kolonizacji (28). Odwołuje się do bliskiego mu obrazu „wielościanu amazońskiego” (29-32). Trzeba walczyć z „postmodernistyczną kolonizacją”. Dla Franciszka ważne jest zachowanie korzeni (33-35). Cytując Laudato sì i Christus vivit, podkreśla, że konsumistyczna wizja człowieka dąży do ujednolicenia kultur i że najmocniej oddziałuje to na młodych. Papież prosi ich, aby przejęli odpowiedzialność za korzenie, by odzyskali zranioną pamięć.

„Nie” dla zamkniętego indygienizmu, potrzeba spotkania kultur


Adhortacja zatrzymuje się następnie nad spotkaniem międzykulturowym (36-38). Również „kultury na pozór bardziej rozwinięte” mogą się uczyć od ludów, które rozwinęły dziedzictwo kulturowe w powiązaniu z naturą. Różnorodność nie powinna być zatem granicą, lecz mostem. Dlatego Franciszek sprzeciwia się w pełni zamkniętemu indygienizmowi. Ostatnia część rozdziału poświęcona jest zagrożonym kulturom i narażonym ludom (39-40). Papież zaleca, by wszelkie projekty dotyczące Amazonii miały na względzie prawa ludów. Tymczasem trudno je zachować, jeśli zniszczeniu ulega środowisko, w którym powstały i się rozwinęły.

Marzenie ekologiczne: połączyć ochronę stworzenia z troską o ludzi


Trzeci rozdział, „Marzenie ekologiczne” jest najbliżej powiązany z encykliką Laudato sì. We wprowadzeniu (41-42), podkreśla się, że w Amazonii istnieje ścisły związek między człowiekiem i naturą. Zatroszczyć się o naszych braci, tak jak Pan troszczy się o nas, to, jak podkreśla Papież, „pierwsza ekologia, jakiej potrzebujemy”. Troska o środowisko i troska o ubogich są nierozdzielne. Franciszek kieruje następnie naszą uwagę na Amazonkę i „marzenia z wody” (43-46). Cytuje Pabla Nerudę i innych miejscowych poetów o mocy i pięknie Amazonki. Dzięki swym wierszom, pisze, pomagają nam się wyzwolić z paradygmatu technokratycznego i konsumpcyjnego, który tłumi naturę.

Wsłuchać się w krzyk Amazonii, rozwój niech będzie zrównoważony

Zdaniem Papieża trzeba się wsłuchać w „krzyk Amazonii” (47-52). Przypomina, że równowaga na naszej planecie zależy od stanu tego regionu. Są tam obecne silne interesy nie tylko lokalne, ale również międzynarodowe. Rozwiązaniem nie jest więc umiędzynarodowienie Amazonii. Trzeba raczej dążyć do odpowiedzialności rządów krajowych. Zrównoważony rozwój wymaga, aby mieszkańcy byli zawsze poinformowani o dotyczących ich projektach. Franciszek postuluje też ustanowienie systemu normatywnego z nienaruszalnymi ograniczeniami. W tym kontekście zachęca też do „proroctwa kontemplacji” (53-57). Słuchając ludów tubylczych, podkreśla, możemy kochać Amazonię, a nie tylko z niej korzystać. Możemy odkryć w niej miejsce teologiczne, przestrzeń, gdzie Bóg się przejawia i powołuje swe dzieci. Ostatnia część rozdziału trzeciego koncentruje się na „edukacji i nawykach ekologicznych” (58-60). Papież zaznacza, że ekologia to nie kwestia techniczna, ale że ma ona zawsze wymiar edukacyjny.

Marzenie kościelne: rozwinąć Kościół o amazońskim obliczu


Ostatni, najobszerniejszy rozdział jest skierowany w sposób bardziej bezpośredni do pasterzy i katolików świeckich, a dotyczy „marzenia kościelnego”. Papież zachęca do rozwoju Kościoła o amazońskim obliczu poprzez wielkie głoszenie misyjne (61), głoszenie, które w Amazonii jest niezbędne (62-65). Zdaniem Papieża nie można się ograniczyć do głoszenia przesłania społecznego. Ludy te mają prawo, by głoszono im Ewangelię. Bez tego wszystkie struktury kościelne staną się swoistą organizacją pozarządową. Pokaźna część dokumentu jest też poświęcona inkulturacji. Odwołując się do Gaudium et spes, Papież mówi o inkulturacji (66-69) jako o procesie, który prowadzi do pełni światła Ewangelii wszystko, co jest dobre w kulturach amazońskich.

Odnowiona inkulturacja Ewangelii w Amazonii


W pogłębionej refleksji Papież wskazuje „drogi inkulturacji w Amazonii” (70-74). Wartości obecne w rodzimych wspólnotach powinny zostać uwzględnione w ewangelizacji. W dwóch kolejnych rozdziałach Franciszek zatrzymuje się nad „inkulturacją społeczną i duchową” (75-76). Podkreśla, że ze względu na ubóstwo, które panuje wśród wielu mieszkańców Amazonii, inkulturacja musi mieć wyraźny charakter społeczny. Zarazem jednak ten wymiar społeczny musi zostać zintegrowany z wymiarem duchowym.

Sakramenty muszą być dostępne dla wszystkich, zwłaszcza dla ubogich

Adhortacja wskazuje następnie „podstawy amazońskiej świętości” (77-80), które nie muszą być kalką wzorców z innych regionów. Podkreśla, że „możliwe jest przyswojenie sobie w jakiś sposób symbolu rodzimego, niekoniecznie kwalifikując go jako bałwochwalczy”. Można też wykorzystać mit, w którym zawarta jest treść duchowa, nie traktując go jako „pogańskiego błędu”. To samo dotyczy niektórych świąt religijnych, które choć wymagają procesu oczyszczenia, zawierają znaczenie sakralne.

Inny ważny fragment Querida Amazonia dotyczy inkulturacji liturgii (81-84). Papież stwierdza, że już Sobór Watykański II wzywał do inkulturacji liturgii pośród ludów tubylczych. W jednym z przypisów Papież przypomina ponadto, że na synodzie pojawiła się propozycja wypracowania obrządku amazońskiego. Sakramenty, pisze Franciszek, muszą być dostępne, zwłaszcza dla ubogich. A nawiązując do Amoris laetitia przypomina, że Kościół nie może się przekształcić w „urząd celny”.

Niech biskupi Ameryki Łacińskiej wyślą misjonarzy do Amazonii

Z tym też związany jest temat „inkulturacji posługi” (85-90), na który Kościół musi odważnie odpowiedzieć. Zdaniem Papieża należy zapewnić większą częstotliwość sprawowania Eucharystii. W tym względzie podkreśla, że należy ustalić, co jest właściwe dla kapłana. Wynika to z sakramentu święceń, który „uzdalnia tylko jego do przewodniczenia Eucharystii”. Jak zatem zapewnić posługę kapłańską w najbardziej odległych regionach? Franciszek zaleca wszystkim biskupom, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej, aby byli bardziej wielkoduszni i posyłali do Amazonii tych, którzy wykazują się powołaniem misyjnym, a także by zrewidowali formację kapłanów.

Sprzyjać zaangażowaniu świeckich we wspólnocie

Po omówieniu tematu sakramentów Querida Amazonia zatrzymuje się nad wspólnotami, które są pełne życia i w których świeccy powinni pełnić ważne funkcje. Papieżowi nie chodzi jedynie o zwiększenie obecności kapłanów. Byłby to cel zbyt ograniczony, gdyby nie towarzyszyło temu wzbudzenie nowego życia we wspólnocie. Potrzeba zatem nowych posług ludzi świeckich. Tylko dzięki znaczącemu zaangażowaniu świeckich Kościół będzie mógł odpowiedzieć na wyzwania Amazonii. Zdaniem Papieża szczególną rolę odgrywają też osoby konsekrowane. Przypomina ponadto o znaczeniu wspólnot podstawowych, które broniły praw społecznych. Zachęca do rozwoju działalności REPAM i misyjnych grup wędrownych.

Nowa przestrzeń dla kobiet, ale bez klerykalizacji

Szczególne miejsce Papież poświęca sile i darom kobiet (99-103). Przyznaje, że w Amazonii niektóre wspólnoty przetrwały jedynie dzięki obecności silnych i wielkodusznych kobiet. Ostrzega jednak, że nie można redukować Kościoła do struktur funkcjonalnych. Oznaczałoby to bowiem, że warunkiem uznania roli kobiet jest dopuszczenie ich do kapłaństwa. Zdaniem Papieża trzeba się przeciwstawić klerykalizacji kobiet, przyjmując natomiast ich wkład na sposób kobiecy, w którym widzimy przedłużenie „siły i czułości Maryi”. Franciszek zachęca do tworzenia nowych posług kobiecych, które – dzięki publicznemu uznaniu biskupa – miałyby decydujący wpływ na życie wspólnoty.

Niech chrześcijanie wspólnie walczą w obronie biednych w Amazonii

Zdaniem Papieża należy wznieść się ponad konflikty (104-105) i stanąć wobec wyzwania, które stawia Amazonia, by przekroczyć ograniczone perspektywy, które pozostają zamknięte we fragmentarycznych aspektach. Rozdział czwarty kończy się refleksją na temat ekumenicznego i międzyreligijnego współistnienia (106-110). Papież zachęca wierzących do znalezienia przestrzeni dla dialogu i współpracy na rzecz dobra wspólnego. Jakże byśmy mieli razem nie walczyć – pyta Franciszek. Jakże byśmy mieli wspólnie się nie modlić i pracować ramię w ramię dla obrony ubogich Amazonii?

Zawierzmy Amazonię i jej ludy Maryi

Franciszek zakończył Querida Amazonia modlitwą do Maryi, Matki Amazonii: (111): „Matko, spójrz na ubogich Amazonii, bo ich dom jest niszczony dla nędznych interesów. (…) Porusz czułość możnych, bo chociaż czujemy, że jest późno, wzywasz nas do ocalenia tego, co wciąż żyje”.

Pełna wersja Adhortacji Querida Amazonia w języku polskim

 
Strona 6 z 65

Dane kontaktowe

Kuria Diecezjalna w Łomży
ul. Sadowa 3
18-400 Łomża

tel: 86/ 216 25 91

kuria@diecezja.lomza.pl

 

 

Projekt i wykonanie

spesmedia.png