ks. Tomasz Trzaska

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego dla ks. Damiana Małkowskiego na zawsze pozostanie wyjątkowym początkiem. Bo właśnie dziś, w kościele parafialnym w Wysokiem Mazowieckiem, rozpoczęła się jego kapłańska droga.

To właśnie tutaj, w parafii pw. św. Jana Chrzciciela przez ostatnie miesiące diakon Damian posługiwał wspólnocie parafialnej. Do tej pory mogłeś, księże Damianie, głosić Słowo Boże, udzielać niektórych sakramentów, a od dziś także będziesz sprawował tutaj Najświętszą Eucharystię i rozgrzeszał tych, którzy przyjdą po Boże Miłosierdzie do konfesjonału - powiedział w homilii bp Janusz Stepnowski, z rąk którego ks. Damian przyjął w dniu dzisiejszym sakrament święceń prezbiteratu.

Za moment zostaniesz zrodzony do zupełnie nowej rzeczywistości. Anioł Gabriel przyszedł do bardzo pokornej i biednej rzeczywistości. Był tylko instrumentem. I ty, też masz zawsze pamiętać, że jesteś tylko szafarzem - instrumentem w ręku Boga. Sakramenty nie są twoją własnością. Udzielasz ich innym osobom. Nad tobą jest twój Pan i Stworzyciel (...). Twoje nieraz nieudolne słowa to narzędzia w ręku samego Boga. Narzędzia, które będą jednać. Zawsze pamiętając o tym charakterze służby drugiemu człowiekowi - wiedz: jesteś i będziesz nade wszystko sługą samego Boga. Pamiętając też o wielkiej pokorze życia. Bóg nie przychodzi do wielkiego pałacu, ale przychodzi do skromnej groty (...). Przez przykład twojego życia - nade wszystko skromnego - będziesz przekonywał inne osoby do tego, aby od wiary nie odchodzić. Szczególnie młodzież, która potrzebuje przykładów autentycznego, pokornego i skromnego życia. Nie wielkich i dostojnych samochodów, ale raczej skromności nade wszystko. I wtedy twoje świadectwo będzie dawać wielkie owoce - zwrócił się do dk. Damiana biskup Janusz, odnosząc się w słowach homilii do wydarzenia Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie.

W uroczystości święceń prezbiteratu wzięło udział kilkudziesięciu kapłanów, w tym księża posługujący w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży, pracownicy Kurii Diecezjalnej, ale także młodzi kapłani - koledzy ks. Damiana. W kościele licznie zgromadzili się także parafianie oraz goście, w tym mieszkańcy rodzinnego Wyszkowa. Szczególnym słowem wdzięczności neoprezbiter obdarzył ks. Ryszarda Niwińskiego, proboszcza parafii: Dziękuję tobie, księże proboszczu, chociaż powinienem raczej powiedzieć "ojcze". Bo przez te dziesięć miesięcy stałeś się dla mnie ojcem. Otoczyłeś mnie wsparciem i modlitwą. Dziś ci za to dziękuję!

Ks. Damian Małkowski w dniu jutrzejszym odprawi swoją Mszę prymicyjną w Sanktuarium św. Idziego w Wyszkowie, o godz. 12.00.

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z uroczystości (wZasięgu.pl)

xtt/fot. Cezary Gosk/Foto Piotrowscy
W Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca o godz. 12.00 w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Wysokiem Mazowieckiem biskup łomżyński Janusz Stepnowski udzieli świeceń prezbiteratu diakonowi Damianowi Małkowskiemu pochodzącemu z parafii św. Idziego w Wyszkowie.

Sakrament święceń obejmuje trzy stopnie: święcenia diakonatu, święcenia prezbiteratu i święcenia biskupie. Dk. Damian przyjął święcenia diakonatu w maju 2016 roku. Później, przez prawie rok, pełnił posługę duszpasterską w parafii, w której w dniu jutrzejszym przyjmie święcenia kapłańskie. Ceremonia święceń zazwyczaj odprawiana jest w katedrze, lecz w historii naszej diecezji była już sprawowana w innych lokalizacjach. Stanowić to ma jeden z elementów działań powołaniowych.

Diakon Damian Małkowski przez włożenie rąk i modlitwę konsekracyjną biskupa otrzyma szczególny udział w posłannictwie Chrystusa jedynego i najwyższego Kapłana. Katechizm Kościoła Katolickiego przypominając postanowienia Soboru Watykańskiego II uczy, że prezbiterzy są "współpracownikami stanu biskupiego, w celu należytego wypełniania powierzonego przez Chrystusa apostolskiego posłannictwa" i są wyświęceni, aby głosić Ewangelię, być pasterzami wiernych i sprawować kult Boży, jako prawdziwi kapłani Nowego Testamentu. Mocą specjalnego sakramentu "dzięki namaszczeniu Ducha Świętego zostają naznaczeni szczególnym znamieniem i tak upodobniają się do Chrystusa Kapłana, aby mogli działać w zastępstwie Chrystusa Głowy" (KKK 1562-1564).

W niedzielę, 26 marca o godz. 12.00 w Sanktuarium św. Idziego w Wyszkowie neoprezbiter odprawi swoją pierwszą Mszę św.


JE (wzasiegu.pl)
Biskup łomżyński 19 marca 2017 r. ustanowił w parafii św. Rodziny w Wyszkowie sanktuarium św. Rodziny. Znamienne jest, że data 19 marca wpisała się w historię wyszkowskiej parafii. Mszy św. o godz. 12.00 przewodniczył ks. bp Janusz Stepnowski, koncelebrowali bp Tadeusz Bronakowski i kapłani zaproszeni na uroczystość.

Dzisiejsza Eucharystia zgromadziła tak licznie nas wszystkich. Z radością podziękujemy Bogu za szczególny dar, jakim jest sanktuarium św. Rodziny w Wyszkowie. To nowe sanktuarium ma nam jeszcze bardziej służyć: rodzinie małżeństwu, troszczyć się o wszystkie aspekty życia. Przecież rodzina to wspólnota życia i miłości. To miejsce święte i uświęcające. To wspólnota zjednoczona w Chrystusie i podstawowa komórka życia społecznego. Tym wzorem dla nas wszystkich jest Rodzina z Nazaretu, a także ci, którzy wpatrując się w jej przykład, osiągnęli w swym życiu główny cel – zbawienie. (…) W tej wspólnej modlitwie dziękujmy Bogu za dar nowego sanktuarium – mówił we wstępie, witając licznie zgromadzonych gości, ks. kan. Kazimierz Wądołowski, kustosz sanktuarium św. Rodziny w Wyszkowie.

Zapraszamy do przeczytania całości relacji, a także do obejrzenia foto i wideorelacji w diecezjalnym portalu wZasięgu.pl
W najbliższą niedzielę, 19 marca, bp Janusz Stepnowski ustanowi w parafii pw. Świętej Rodziny w Wyszkowie Sanktuarium Świętej Rodziny. Będzie to 12. sanktuarium w naszej diecezji.

Z wielką radością przyjęliśmy decyzję ks. biskupa. To dla naszej parafii wielkie wyróżnienie, a także historyczny moment w naszej wspólnej, parafialnej drodze do świętości. Czujemy, że Bóg błogosławi naszym modlitwom i działaniom w kierunku rodziny i małżeństwa. Odkrywamy wstawiennictwo Matki Najświętszej i św. Józefa przez wszystkie lata istnienia parafii – powiedział redakcji wZasięgu.pl ks. Wądołowski.

Kiedy bp Stanisław Stefanek, w 2000 roku zlecił mi utworzenie parafii nie mieliśmy jeszcze nic. Ani wybranego miejsca, nie wiedzieliśmy też pod jakim wezwaniem będzie parafia. Ale czułem, że będzie to św. Rodzina. To wezwanie było dla mnie zawsze bardzo bliskie – powiedział przyszły kustosz.

Rektorat pw. Świętej Rodziny w Wyszkowie został erygowany 29 października 2000 roku. Liczył wówczas ok. 7500 mieszkańców. Pierwszym wikariuszem został ks. Leszek Rukat, obecnie kustosz sanktuarium w Wąsewie.

Początkowo czynności liturgiczne w dni powszednie sprawowane były w zorganizowanej tymczasowo kaplicy w domu prywatnym, w niedzielę – w budynku szkolnym. Dzięki staraniom ks. Proboszcza oraz zaangażowaniu wielu parafian i ich głębokiej wierze 20 marca 2001 roku zakupiono grunt pod budowę kościoła. Już 4 kwietnia 2001 roku w uroczystej procesji kończącej rekolekcje Wielkopostne przeniesiono i postawiono krzyż  na nowo zakupionym terenie parafialnym, a 11 kwietnia rozpoczęto budowę kaplicy. Pierwsza Msza Św., która miała miejsce 20 maja tegoż roku zgromadziła rzesze wiernych.

Uroczystość ustanowienia Sanktuarium Świętej Rodziny odbędzie się 19 marca br., o godz. 12.00. Liturgia będzie transmitowana przez Radio Nadzieja.

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z przyszłym kustoszem, ks. kan. Kazimierzem Wądołowskim (wzasięgu.pl) oraz do odwiedzenia strony internetowej Sanktuarium (SanktuariumRodziny.pl)
 
Już ponad 30 lat trwa w naszej diecezji tradycja Światowych Dni Młodzieży przeżywanych w wymiarze Kościoła lokalnego. Kontynuujemy tę wieloletnią młodzieńczą manifestację wiary, dając szansę kolejnym pokoleniom młodych, aby we wspólnym spotkaniu mogli dać świadectwo przynależności do Jezusa i doświadczyć radosnego Kościoła.

Tegoroczne XXX II Światowe Dni Młodzieży odbędą się w dniach 8-9 kwietnia w Wyszkowie, na które zaprasza nas młodzież, Burmistrz Miasta i Duszpasterze. Ojciec Święty Franciszek zaproponował, aby hasłem tegorocznego spotkania młodych były słowa Maryi: „Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a Jego imię jest święte” (por. Łk 1,49), które zrozumieliśmy jako przynaglenie do głoszenia dzieł Jezusa w mocy Ducha Świętego. Trwając w radości jakiej doświadczyliśmy podczas spotkania w ŚDM w Krakowie, zapraszamy młodzież, duszpasterzy, nauczycieli, katechetów i rodziców do udziału w tym szczególnym święcie młodych. Wyjątkowym punktem tegorocznego spotkania będzie koncert zespołu Sound&Grace i Arkadio.

Program:

Sobota, 8 kwietnia
w godz. 9.00 - 11.00 – zjazd i zakwaterowanie uczestników w parafiach:
• par. pw. św. Idziego – odpowiedzialny ks. Karol Skrodzki, tel: 784962540, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. dla dekanatów: Ostrowskiego Wniebowzięcia NMP i Chrystusa Dobrego Pasterza, Kadzidlańskiego, Rzekuńskiego, Jedwabińskiego, Chorzelskiego, Grajewskiego;
• par. pw. św. Wojciecha – odpowiedzialny ks. Łukasz Murawski, tel: 883135134, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. dla dekanatów: Nawiedzenia NMP w Ostrołęce i Świętego Antoniego, Krasnosielckiego, Różańskiego, Łapskiego, Szepietowskiego, Piątnickiego, Wysokomazowieckiego;
• par. pw. Świętej Rodziny – odpowiedzialny ks. Łukasz Dawidowicz, tel: 791800386, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. dla dekanatów: Kolneńskiego, Myszynieckiego, Czyżewskiego, Łomżyńskiego Katedralnego i św. Brunona, Zambrowskiego, Szczuczyńskiego, Kobylińskiego.

12.00-13.00
- występ zespołów szkolnych i scholek parafialnych
13.00 - wprowadzenie symboli ŚDM
13.15 - powitanie gości i gospodarzy
13.25 - „ Zejdź z kanapy” sztuka na temat orędzia papieża Franciszka w Krakowie
- Teatr Farsa z Wyszkowa
14.00-15.30 - posiłek przy hali
15.30 - koronka do Miłosierdzia Bożego i świadectwo
16.00 - koncert i świadectwo rapera Arkadio
17.00 - koncert zespołu Sound’n’Grace
19.00 - droga krzyżowa ulicami miasta do kościoła św. Wojciecha
20.00 - adoracja krzyża
21.00 - apel Jasnogórski
21.30 - rozejście do domów

Niedziela, 9 kwietnia
8.30 - zbiórka na hali Mosir wspomnienia z Krakowa (pokaz slajdów, przesyłanie zdjęć z różnych dekanatów)
9.00 - jutrznia
9.30 - katecheza na temat orędzia papieża
10.00 - spotkania w grupach
10.45 - prezentacja Ruchu Lednickiego, tańce modlitewne
11.15 - świadectwo
11.45 - koncert zespołu ŚDM i adoracja Najświętszego Sakramentu
13.00 - posiłek przy hali
14.00 - błogosławieństwo palm i rozpoczęcie procesji, przejście na plac przed sanktuarium św. Idziego
15.00 - Msza Święta
16.30 - zakończenie spotkania

17192651 1326356994090752 2994173204093203761 o
4 marca 2006 roku w katedrze łomżyńskiej ks. prałat Tadeusz Bronakowski został konsekrowany na biskupa pomocniczego Diecezji Łomżyńskiej. Święceń biskupich udzieli mu biskup Stanisław Stefanek z towarzyszeniem bpa Tadeusza Zawistowskiego, oraz Wojciecha Ziemby, arcybiskupa metropolity białostockiego.

Jako zawołanie biskupie biskup Tadeusz przyjął słowa: Nolite timere, Deus Caritas est – Nie lękajcie się, Bóg jest Miłością!

Już od lat seminaryjnych bp Tadeusz przejawiał głęboką troskę i zaangażowanie w proces wychowania dzieci i młodzieży. Ze szczególnym zaangażowaniem otacza troską dzieci z Domu Dziecka w Łomży. Jest również odpowiedzialny za Szkoły Katolickie w diecezji łomżyńskiej oraz przewodniczy pracom komisji stypendialnej Funduszu Diecezji Łomżyńskiej – „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Po dołączeniu do grona biskupów polskich został zaproszony do Komisji KEP ds. Polonii i Polaków za Granicą, do Rady Prawnej KEP, Zespołu ds. Pomocy Kościołowi na Wschodzie, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy i Rady ds. Środków Społecznego Przekazu.

Od 2008 roku jest przewodniczącym Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości. Ta właśnie posługa owocuje licznymi listami a także bezpośrednimi apelami do władz kraju i do samorządów lokalnych, aby chronić szczególnie młode pokolenie przed chorobą alkoholową.

Księdzu Biskupowi Tadeuszowi składamy gorące i serdeczne życzenia nieustającej gorliwości w służbie Panu i ludziom. Niech słowa zawołania „Nie lękajcie się – Bóg jest Miłością” oraz często przywoływane przez Ekscelencję słowa „Bogu dziękujcie, ducha nie gaście” każdego dnia posługi wspierają i dają siłę do apostolskiej działalności.

JE (wzasiegu.pl)
Funkcjonowanie Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa, rola dzielnicowego w Policji, ochrona obiektów sakralnych i ich zabezpieczenie, cyberprzestępczość czy zagadnienia związane z bezpieczeństwem w ruchu drogowym, to tematy poruszane na szkoleniu zorganizowanym przez policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w Białymstoku i Komendy Miejskiej Policji w Łomży wspólnie z duchownymi Diecezji Łomżyńskiej.

W Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży w miniony czwartek odbyło się spotkanie poświęcone szeroko rozumianemu bezpieczeństwu, prowadzone przez specjalistów z Komendy Wojewódzkiej Policji w Białymstoku oraz Komendy Miejskiej Policji w Łomży. W szkoleniu uczestniczyło około 50 duchownych reprezentujących poszczególne parafie Diecezji Łomżyńskiej. W spotkaniu uczestniczyli również Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku Pan nadinsp. Daniel Kołnierowicz oraz Biskup dr Tadeusz Bronakowski, którzy w swoich wystąpieniach podkreślili istotną rolę współpracy obydwu środowisk na rzecz bezpieczeństwa w środowisku lokalnym.

Podczas szkolenia Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Białymstoku nadkom. Maciej Zakrzewski przedstawił zebranym założenia dotyczące funkcjonowania Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa oraz przeprowadził instruktaż w zakresie korzystania z tego narzędzia. W dalszej części spotkania policyjni specjaliści z Białegostoku i Łomży zapoznali słuchaczy z prospołeczną funkcją dzielnicowego jako policjanta pierwszego kontaktu oraz aplikacją ”Moja Komenda”. Ponadto przybliżone zostało zjawisko cyberprzestępczości i przestępstw z tym powiązanych, sposoby poprawy stanu bezpieczeństwa obiektów sakralnych i domów parafialnych, w tym zabezpieczania dóbr kultury pozostających na wyposażeniu parafii oraz zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

KMP Łomża
Do czynienia postu, modlitwy i jałmużny zachęcał biskup Janusz Stepnowski podczas homilii wygłoszonej w łomżyńskiej katedrze w Środę Popielcową.

W tradycji Kościoła Środa Popielcowa jest dniem rozpoczynającym okres Wielkiego Postu, który ma nas przygotować na obchody męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. W katedrze łomżyńskiej Mszy św. z obrzędem posypania głów popiołem przewodniczył biskup łomżyński Janusz Stepnowski. W diecezjalnej “matce kościołów” modlili się wspólnie alumni Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży, wierni i młodzież uczęszczająca do szkół na terenie parafii braci kapucynów, która przez ostatnie kilka dni przeżywała swoje rekolekcje.

Dzisiejszy dzień to dzień zadumy, dzień postu, ale dzień zastanowienia się nad samym sobą – mówił do zebranych biskup Janusz. Szczególnie gest posypania głowy popiołem przypomina nam wszystkim, że jesteśmy słabi, że pewnego dnia staniemy się popiołem, ale przypomina też, że jesteśmy Bożym stworzeniem, córkami i synami Boga.

Biskup Janusz zwrócił uwagę, że dzisiejsza Ewangelia zachęca nas do czynienia jałmużny, modlitwy i postu, ale też przestrzegł by praktyk pokutnych nie podejmować by przypodobać się innym. Ordynariusz przestrzegał zwłaszcza ludzi młodych przed pokusą życia tylko tym co zewnętrzne zapominając o tym co wewnętrzne. Zwrócił uwagę, iż często młodzi patrzą na siebie przez pryzmat mediów społecznościowych. Ale czy to jest właściwy pryzmat? – stawiał pytanie młodym biskup Janusz. A Bóg bracie i siostro jak cię widzi? – kontynuował biskup i odpowiadał. Bóg widzi wszystko. Przed ludźmi możemy grać nasze skromne i bardziej uroczyste role, ale przed Bogiem nic się nie ukryje. On nas widzi takimi jakimi jesteśmy. Bóg nas widzi w całej naszej prawdziemówił pasterz diecezji.

Hierarcha przypomniał, iż Bóg zaprasza nas byśmy praktyki życia chrześcijańskiego czynili przednim Nim, nie przed światem. Należy zapomnieć o świecie, a czynić to w pokorze przed naszym Panem i Stworzycielemmówił biskup. A jeśli będziemy to czynić przed Nim, otrzymamy zapłatę, jak mówi dzisiejsza Ewangelia. Jeśli będziemy te praktyki wypełnić tylko przed Panem to ostatecznie będziemy bardziej do Niego podobni. Staniemy się jak On, jak nasz Pan i Stworzycie, jak Jezus Chrystus – kontynuował.

W tym upodabnianiu się do Chrystusa mają nam pomóc jałmużna, modlitwa i post. Biskup przypomniał zebranym, iż na ziemi jesteśmy tylko administratorami dóbr, które posiadamy. Bóg je nam podarował i zaprasza nas do dzielenia się z innymi. Wskazał, też jak ważna jest wspólna modlitwa, ale przestrzegał przed skoncentrowaniem na nas samych i tylko na własnych potrzebach.

Przez wspólną modlitwę mamy za zadanie odkrywać na kogo w czasie tej modlitwy jest położony wzrok Boga. Czy na mnie, czy na tym człowieku, który siedzi obok mnie – mówił biskup i zachęcał do modlitwy nie tylko we własnych sprawach i problemach, ale też za innych.

Na zakończenie Ordynariusz łomżyński wskazał na praktykowanie postu, który nie jest tylko praktyką chrześcijańską. Biskup Janusz przypomniał, iż Chrystus nie potrzebuje naszego cierpienia, ale pragnie byśmy przez nasz post potrafili podzielić się dobrem z innym człowiekiem. A zwracając się do obecnych w świątyni kapłanów przywołał słowa z Księgi proroka Izajasza z 50 rozdziału, które powinny stać się wskazówką w posłudze kapłańskiej.

Bóg chce, abyśmy rozwiązali łańcuchy tym, którzy są uciśnieni, abyśmy przyodzieli tych, którzy są nadzy. Abyśmy nakarmili tych, którzy są głodni. Ci wszyscy potrzebujący to nasi bracia i siostry.

Kończąc swoje rozważanie biskup przypomniał, że kiedy będziemy przeżywać przed Bogiem te nasze proste praktyki religijne, to nasze oblicze stanie się bardziej podobne do oblicza Jezusa Chrystusa.

Okres pokuty jest w Kościele katolickim specjalnym czasem ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, dobrowolnych wyrzeczeń, braterskiego dzielenia się z innymi, m.in. poprzez inicjowanie dzieł charytatywnych i misyjnych. Z liturgii znika radosne „Alleluja” i „Chwała na wysokości Bogu”, a kolorem szat liturgicznych staje się fiolet.

JE (wzasiegu.pl)

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji (wzasiegu.pl)
wtorek, 28 luty 2017 22:53

Czas pokuty i nawrócenia...

Do odkrycia na nowo daru Słowa Bożego, by zostać oczyszczonymi z grzechu i służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących zachęcił papież Franciszek w swoim orędziu na Wielki Post. Jego hasło brzmi: „Słowo jest darem. Druga osoba jest darem”.

Papież na wstępie przypomniał, że Wielki Post jest okresem, w którym chrześcijanie wezwani są do nawrócenia, aby wzrastali w przyjaźni z Bogiem. Służą temu post, modlitwa i jałmużna. W swoim orędziu nawiązał do przypowieści o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16,19-31).

Franciszek wskazał, że tekst ten wzywa nas do otwarcia drzwi naszego serca na drugą osobę, ponieważ każdy człowiek niezależnie od swojego statusu materialnego jest darem. Stąd Wielki Post jest czasem sprzyjającym otwarciu drzwi każdemu potrzebującemu i rozpoznaniu w nim, czy też w niej, oblicza Chrystusa. Dotyczy to zwłaszcza przyjęcia życia i umiłowania go, zwłaszcza gdy jest kruche.

Ojciec Święty odnosząc się do postaci bogacza wskazał następnie na zaślepienie spowodowane przez grzech i podporządkowanie nas samych i całego świata „egoistycznej logice, która nie pozostawia miejsca dla miłości i stanowi przeszkodę dla pokoju”. „Bogacz nie widzi głodnego biedaka, poranionego i leżącego w swym upokorzeniu” – zaznaczył.

„Źródłem jego nieszczęść jest nie słuchanie Słowa Bożego. To go doprowadziło do tego, że już nie kochał Boga, a zatem gardził innymi. Słowo Boże jest żywą siłą, zdolną do wzbudzenia nawrócenia ludzkiego serca i do ponownego ukierunkowania człowieka ku Bogu. Konsekwencją zamknięcia serca na dar przemawiającego Boga jest zamknięcie serca na dar brata” – stwierdził papież.

Franciszek podkreślił, że Wielki Post jest czasem sprzyjającym odnowieniu siebie w spotkaniu z Chrystusem żyjącym w Jego Słowie, w sakramentach i w bliźnim.

„Niech Duch Święty prowadzi nas do podjęcia prawdziwej pielgrzymki nawrócenia, by odkryć na nowo dar Słowa Bożego, by zostać oczyszczonymi z grzechu, który nas zaślepia i służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących” – napisał Ojciec Święty.

Papież zachęcił wszystkich wiernych do wyrażenia tej duchowej odnowy poprzez uczestnictwo w Kampaniach Wielkopostnych, promowanych przez wiele organizacji kościelnych, w różnych częściach świata, aby rozwijać kulturę spotkania w jednej rodzinie ludzkiej.

„Módlmy się za siebie nawzajem, abyśmy uczestnicząc w zwycięstwie Chrystusa umieli otworzyć nasze drzwi dla osób słabych i ubogich. Wówczas będziemy mogli w pełni żyć i świadczyć o radości paschalnej” – zakończył swoje wielkopostne orędzie papież Franciszek.

st (KAI) / Watykan

Oto treść tego dokumentu w tłumaczeniu na język polski:

ORĘDZIE NA WIELKI POST 2017

Słowo jest darem. Druga osoba jest darem

Drodzy Bracia i Siostry!

Wielki Post to nowy początek, to droga prowadząca do bezpiecznego celu: Paschy Zmartwychwstania, zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Okres ten zawsze kieruje ku nam stanowczą zachętę do nawrócenia: chrześcijanin jest wezwany, by powrócił do Boga „całym swym sercem” (Jl 2,12), aby nie zadowalał się życiem przeciętnym, ale wzrastał w przyjaźni z Panem. Jezus jest wiernym przyjacielem, który nas nigdy nie opuszcza, bo nawet kiedy grzeszymy, czeka cierpliwie na nasz powrót do Niego, a wraz z tym oczekiwaniem, ukazuje swoje pragnienie przebaczenia (por. Homilia podczas Mszy św., 8 stycznia 2016).
Wielki Post jest czasem sprzyjającym zintensyfikowaniu życia duchowego poprzez święte środki, jakie oferuje nam Kościół: post, modlitwę i jałmużnę. U podstaw wszystkiego jest Słowo Boże, do którego słuchania i bardziej pilnego rozważania jesteśmy w tym okresie zachęcani. Chciałbym zwłaszcza zatrzymać się tutaj nad przypowieścią o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16,19-31). Pozwólmy się zainspirować tą tak znamienną kartą, która daje nam klucz do zrozumienia, jak działać, aby osiągnąć prawdziwe szczęście i życie wieczne, zachęcając nas do szczerego nawrócenia.

1. Druga osoba jest darem

Przypowieść rozpoczyna się od przedstawienia dwóch głównych bohaterów, ale to człowiek ubogi jest opisany bardziej szczegółowo: jest on w stanie rozpaczliwym i nie ma siły, aby się podnieść, leży u bramy bogacza i je okruszyny, które spadają z jego stołu, całe jego ciało jest pokryte ranami a psy przychodzą je lizać (por. ww. 20-21). Obraz jest więc ponury, a człowiek jest powalony na obie łopatki i poniżony.
Scena okazuje się jeszcze bardziej dramatyczna, jeśli weźmiemy pod uwagę, że ubogi nazywa się Łazarz: jest to imię pełne obietnic, które dosłownie oznacza „Bóg pomaga”. Zatem nie jest to osoba anonimowa, ma wyraźnie określone rysy i ukazuje się jako człowiek, z którym należy łączyć jakąś historię osobistą. Chociaż dla bogacza jest on jakby niewidoczny, dla nas staje się znany i niemal bliski, staje się obliczem; a jako takie – darem, bezcennym bogactwem, istotą chcianą, kochaną, zapamiętaną przez Boga, nawet jeżeli jej konkretna kondycja jest sytuacją odrzucenia przez ludzi (por. Homilia na Mszy św., 8 stycznia 2016).

Łazarz uczy nas, że druga osoba jest darem. Właściwa relacja z ludźmi polega na uznaniu z wdzięcznością ich wartości. Również ubogi przy bramie bogacza nie jest irytującą przeszkodą, ale wezwaniem do pokuty i przemiany swojego życia. Pierwszą zachętą jaką kieruje ta przypowieść jest wezwanie do otwarcia drzwi naszego serca na drugą osobę, ponieważ każdy człowiek jest darem, czy jest to ktoś nam bliski, czy też obcy biedak. Wielki Post jest czasem sprzyjającym otwarciu drzwi każdemu potrzebującemu i rozpoznaniu w nim, czy też w niej, oblicza Chrystusa. Każdy z nas spotyka ich na swojej drodze. Każde życie, które napotykamy, jest darem i zasługuje na akceptację, szacunek, miłość. Słowo Boże pomaga nam otworzyć nasze oczy, aby przyjąć życie i je umiłować, zwłaszcza gdy jest słabe. By jednak móc to uczynić, trzeba potraktować poważnie także to, co Ewangelia mówi nam o bogaczu.

2. Grzech nas zaślepia

Przypowieść bezlitośnie podkreśla sprzeczności, w których znajduje się bogacz (por. w. 19). Człowiek ten, w przeciwieństwie do ubogiego Łazarza nie ma imienia, jest określony jedynie jako „bogacz”. Jego bogactwo przejawia się w noszonych ubraniach, przesadnym luksusie. Purpura była rzeczywiście bardzo ceniona, bardziej niż srebro i złoto, i dlatego była zastrzeżona dla bogów (por. Jer 10,9) i królów (por. Sdz 8,26). Bisior był specjalnym rodzajem tkaniny, która sprawiała, że ubiór nabierał niemal sakralnego charakteru. Zatem bogactwo tego człowieka było przesadne, również dlatego, że okazywane było codziennie, rutynowo: „dzień w dzień świetnie się bawił” (w. 19). Dostrzega się w nim dramatycznie zepsucie grzechu, które dokonuje się w trzech następujących po sobie etapach: umiłowanie pieniędzy, próżność i pycha (por. Homilia podczas Mszy św., 20 września 2013).

Apostoł Paweł powiedział, że „korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy” (1 Tm 6,10). Jest ona głównym powodem korupcji i źródłem zawiści, konfliktów i podejrzeń. Może dojść do tego, że pieniądz może nad nami zapanować tak bardzo, iż stanie się tyrańskim bożkiem (por. Adhort, ap. Evangelii gaudium, 55). Zamiast być narzędziem, które nam służy, by czynić dobro i realizować solidarność z innymi, pieniądz może podporządkować nas i cały świat egoistycznej logice, która nie pozostawia miejsca dla miłości i stanowi przeszkodę dla pokoju.

Przypowieść ukazuje nam ponadto, że chciwość bogacza czyni go próżnym. Jego osobowość spełnia się w pozorach, w pokazywaniu innym, na co może sobie pozwolić. Pozory jednak maskują wewnętrzną pustkę. Jego życie jest uwięzione w zewnętrzności, najbardziej powierzchownym i ulotnym wymiarze egzystencji (por. tamże, 62).

Najniższym szczeblem tego upadku moralnego jest pycha. Bogacz ubiera się jak by był królem, udaje zachowanie Boga, zapominając, że jest po prostu śmiertelnikiem. Dla człowieka zdemoralizowanego umiłowaniem bogactwa nie ma nic oprócz własnego „ja”, i dlatego jego spojrzenie nie dostrzega otaczających go osób. Owocem przywiązania do pieniędzy jest zatem pewien rodzaj ślepoty: bogacz nie widzi głodnego biedaka, poranionego i leżącego w swym upokorzeniu.

Patrząc na tę osobę możemy zrozumieć, dlaczego Ewangelia tak wyraźnie potępia miłość pieniędzy: „Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Mt 6,24).

3. Słowo jest darem

Ewangelia o bogaczu i ubogim Łazarzu pomaga nam dobrze przygotować się na zbliżające się Święta Paschalne. Liturgia Środy Popielcowej zaprasza nas do przeżycia doświadczenia podobnego, do tego, jakie w sposób bardzo dramatyczny było udziałem bogacza. Kapłan, nakładając popiół na głowę, powtarza słowa: „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Rzeczywiście zarówno bogacz jak i ubogi umierają, a zasadnicza część przypowieści ma miejsce w zaświatach. Obie postacie nagle odkrywają, że „nic nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy [z niego] wynieść” (1 Tm 6,7).

Również nasze spojrzenie otwiera się na zaświaty, gdzie bogacz prowadzi długi dialog z Abrahamem, którego nazywa „Ojcem” (Łk 16,24.27), wykazując, że należy do ludu Bożego. Ten szczegół czyni jego życie jeszcze bardziej niespójnym, ponieważ do tej pory nic nie powiedziano na temat jego relacji z Bogiem. W istocie w jego życiu nie było miejsca dla Boga, bo jego jedynym bogiem był on sam.

Dopiero pośród udręk zaświatów bogacz rozpoznał Łazarza i chciałby, aby biedak ulżył jego cierpieniom przez odrobinę wody. Gesty, o które prosi Łazarza są podobne do tych, których bogacz sam mógł dokonać, ale których nigdy nie dopełnił. Abraham jednak wyjaśnia jemu: „za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz” (w. 25). W zaświatach zostaje przywrócona pewna sprawiedliwość i cierpienia życiowe są równoważone przez dobro.

Przypowieść idzie dalej i tak przedstawia przesłanie dla wszystkich chrześcijan. Bogacz bowiem, który ma braci jeszcze żyjących, prosi Abrahama, aby posłał do nich Łazarza, aby ich przestrzec. Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków; niechże ich słuchają” (w. 29). A wobec sprzeciwów bogacza dodał: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą” (w. 31).
W ten sposób ukazuje się prawdziwy problem bogacza: źródłem jego nieszczęść jest nie słuchanie Słowa Bożego. To go doprowadziło do tego, że już nie kochał Boga, a zatem gardził innymi. Słowo Boże jest żywą siłą, zdolną do wzbudzenia nawrócenia ludzkiego serca i do ponownego ukierunkowania człowieka ku Bogu. Konsekwencją zamknięcia serca na dar przemawiającego Boga jest zamknięcie serca na dar brata.

Drodzy bracia i siostry, Wielki Post jest czasem sprzyjającym odnowieniu siebie w spotkaniu z Chrystusem żyjącym w Jego Słowie, w sakramentach i w bliźnim. Pan – który podczas czterdziestu dni spędzonych na pustyni zwyciężył podstępy kusiciela – wskazuje nam drogę, którą trzeba pójść. Niech Duch Święty prowadzi nas do podjęcia prawdziwej pielgrzymki nawrócenia, by odkryć na nowo dar Słowa Bożego, by zostać oczyszczonymi z grzechu, który nas zaślepia i służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących. Zachęcam wszystkich wiernych do wyrażenia tej duchowej odnowy poprzez uczestnictwo w Kampaniach Wielkopostnych, promowanych przez wiele organizacji kościelnych, w różnych częściach świata, aby rozwijać kulturę spotkania w jednej rodzinie ludzkiej. Módlmy się za siebie nawzajem, abyśmy uczestnicząc w zwycięstwie Chrystusa umieli otworzyć nasze drzwi dla osób słabych i ubogich. Wówczas będziemy mogli w pełni żyć i świadczyć o radości paschalnej.

W Watykanie, 18 października 2016 r., w Święto św. Łukasza Ewangelisty

FRANCISZEK

tłum. st (KAI) / Watykan

wtorek, 28 luty 2017 12:56

Warsztaty z bycia dobrym ojcem...

W sobotę w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łomży odbyły się warsztaty dla mężczyzn, którzy chcą wzmocnić ojcowskie umiejętności i stawać się bohaterami dla swoich dzieci. Warsztaty z cyklu „Bliżej – pełna łączność” są organizowane przez inicjatywę tato.net. Mają na celu przekazanie metod pogłębiania relacji ojciec – dziecko.

Spotkanie zostało podzielone na kilka bloków tematycznych. Pierwszą częścią było omówienie wyzwań, przed którymi stoją współcześni ojcowie. Omówione zostały fakty i konsekwencje braku obecności ojca, o którą dzisiaj jest bardzo trudno.

Ojciec albo jest w pracy albo załatwia różne sprawy i ten czas dla dzieci umyka, a my tutaj podkreślamy, że ojciec ma duży wpływ na dzieci i jego obecność jest potrzebna – mówi Łukasz Wachowski, licencjonowany trener inicjatywy tato.net.

W kolejnych częściach zostały omówione 4 filary bycia lepszym ojcem, a jest to – zaangażowanie, stałość, znajomość dziecka i opiekuńczość. Rola ojca jest często bagatelizowana, ale jednak jest bardzo ważna.

Są badania, które potwierdzają, że dzieci zaangażowanych ojców mają lepszą samoocenę, lepiej sobie radzą w szkole i mają bardziej rozwiniętą empatię – przekonuje Łukasz Wachowski. Ojciec jest potrzebny w każdym wymiarze. Fizycznym, emocjonalnym, psychicznym, ale również w duchowym jako taki przewodnik rodziny – dodaje.

Jednym z przybyłych na warsztaty był Radosław, ojciec trójki dzieci, a już niedługo czwórki, który był po raz pierwszy na tego typu spotkaniu. Przyszedł, by znaleźć sposób, aby ta relacja z dziećmi była jak najlepsza i przetrwała aż do później starości. Jak sam twierdzi, wcześniej zaniedbywał te relacje i dopiero po czasie dostrzegł, że czas i szansa na dobre porozumienie z dziećmi uciekają, więc postanowił coś z tym zrobić.

Od jakiegoś czasu staram się coś naprawić w tych relacjach, być przy dzieciach. Często siedziałem z tabletem w ręku zamiast pobawić się z dzieckiem. Teraz to widzę i chcę to naprawić – mówi Radosław. Na pytanie czy dzieci dostrzegają jego starania odpowiada – Tak, bez dwóch zdań.

Tato.net to pierwsza w Polsce organizacja wspierająca mężczyzn w wypełnianiu roli ojca.

Bartosz Święciński (wzasiegu.pl)
Strona 1 z 21

Dane kontaktowe

Kuria Diecezjalna w Łomży
ul. Sadowa 3
18-400 Łomża

tel: 86 473 46 11
fax 86 473 46 31

kuria@diecezja.lomza.pl

 

 

Projekt i wykonanie

spesmedia.png