ks. Tomasz Trzaska

Ruszyły zapisy na łomżyńską Ekstremalną Drogę Krzyżową. Podobnie do roku ubiegłego do wyboru są dwie trasy 41- i 31 kilometrowa, warto jednak wiedzieć, że ta droga jest naprawdę ekstremalna…

To nie pielgrzymka, ani spotkanie towarzyskie. Idziemy sami, ewentualnie w małych grupach. Obowiązuje nas reguła milczenia. EDK to wyzwanie, tutaj musisz dać coś z siebie, przekroczyć granicę bólu. Będziesz na trasie sam, będzie ciemno, w pewnym momencie pewnie pojawi się zwątpienie. Chodzi o to, żeby przekroczyć granicę bólu, poczuć przez moment to co Jezus czuł podczas swojej Drogi Krzyżowej. Na tę drogę nie idzie się po to, żeby coś komuś udowodnić, ani dlatego, żeby coś otrzymać od Boga, tylko po to żeby spotkać Jezusa – mówi Paweł Kulesza, koordynator łomżyńskiej EDK.

Ponieważ EDK to kilkadziesiąt kilometrów pokonywanych w trudnych warunkach, do drogi należy przygotować się nie tylko pod kątem nastawienia psychicznego. Ważny jest też odpowiedni strój i nie za duży, ale jednak niezbędny ekwipunek:

Trzeba wziąć ze sobą ciepłe ubrania i wygodne, nieprzemakalne buty. Dobrze jest mieć niewielki plecak, a w nim termos z ciepłym napojem, kanapkę, batona energetycznego. Przyda się też naładowany telefon z aplikacją EDK. Niezbędna jest czołowa latarka. Zachęcamy uczestników do tego, żeby wzięli ze sobą także drewniane, najlepiej samodzielnie wykonane krzyże – dodaje koordynator łomżyńskiej EDK.

By zapisać się na EDK należy wejść na stronę edk.org.pl i tam wybrać miejscowość i trasę. Łomżyńska Ekstremalna Droga Krzyżowa wyruszy 5 kwietnia, po Mszy o godz. 18.00 w parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Łomży.

Beata Borkowska
 Trwa zbieranie materiałów o mieszkańcach diecezji łomżyńskiej ratujących Żydów w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu. Świadectwa gromadzi Muzeum Diecezjalne w Łomży. Dyrektor placówki, ks. Tomasz Grabowski apeluje do wszystkich zaangażowanych niegdyś na rzecz pomocy Żydom, aby spisali swoje wspomnienia w celu ich archiwizacji dla potomnych.

Zwracam się do każdego mieszkańca naszej diecezji z prośbą o spisanie i przekazanie do Muzeum świadectw o Polakach, którzy ratowali Żydów w czasie II wojny światowej i później. Mamy głęboką świadomość faktu, że gro naszych terenów – miasteczek i gmin, zamieszkiwała ludność żydowska. Wiemy też z bardzo niespójnych przekazów o tym, że duża część naszych diecezjan pomagała ocalić starszych braci w wierze. Być może w tym gronie byli wasi dziadkowie, ojciec, matka, kuzyn, sąsiedzi – podkreśla ks. Tomasz Grabowski.

Duchowny podkreśla, że liczy się pomoc wyrażona konkretnym czynem, takim jak np. przechowanie kogoś w celu uratowania przed łapanką niemiecką. Wiadomo też o przypadkach zawierania małżeństw z członkami ludności żydowskiej. Niektórzy adoptowali dzieci żydowskie, by je ratować. Zachęcam, aby wszystkie te dowody miłości człowieka do człowieka spisać – podsumowuje ks. Grabowski.

Z uzbieranych świadectw stworzona będzie wystawa stała dostępna dla zwiedzających Muzeum Diecezjalne. Możne wysyłać je listownie, mailowo, lub dostarczyć osobiście. Placówka znajduje się przy ul. Giełczyńskiej 20A w Łomży. Dane szczegółowe i formularz kontaktowy są na stronie internetowej Muzeum Diecezjalnego.

pd

 
Wezwania litanii do św. Józefa nazywają go troskliwym obrońcą Chrystusa, opiekunem dziewic, głową Najświętszej Rodziny a nawet opiekunem Kościoła Świętego. Z całą pewnością był on podporą Bożej Rodzicielki, wybranym przez Boga na opiekuna Syna Bożego. Siła, którą się odznaczał nie była wyłącznie fizyczna. Cechowała go niezwykła odwaga i ufność Bogu, która popchnęła go nawet do wiary w to, że ukochana kobieta która była dziewicą, poczęła z Ducha Świętego.

Źródłami wiedzy o św. Józefie jest tradycja, podania, a także objawienia prywatne zawarte m.in. w „Życiu Maryi” napisanym na podstawie objawień błogosławionej Anny Katarzyny Emmerich. Św. Józef był człowiekiem który pracował fizycznie, troszczył się o potrzeby Maryi i Jezusa. Był pobożny, skromny, łagodny… W przedstawieniach ikonograficznych często przedstawiany jest z Dzieciątkiem Jezus w dłoniach i z białą lilią symbolizującą czystość. Czy tego typu obrazy nie odbiegają od wzoru dzisiejszego mężczyzny? Wmawia się nam, że facet to ktoś kto potrafi siłą postawić na swoim, ktoś kto jest niepokorny, ktoś kto sam ustala zasady. Św. Józef to przykład tego, że męstwo może wiązać się z pokorą, cichością, czułością, a to wcale nie uwłacza męskości, wręcz przeciwnie, świadczy nie tylko o fizycznej, ale też duchowej sile.

Czy więc można św. Józefa nazwać wzorem dla dzisiejszych mężczyzn? Z całą pewnością tak, skoro właśnie do św. Józefa uciekają się panny modlące się o dobrego małżonka. Szczególnym nabożeństwem do tego św. odznaczała się także św. Teresa z Avila, która twierdziła, że ilekroć poleciła Bogu jakąś intencje za pośrednictwem św. Józefa, tylekroć Bóg ją wysłuchał.

Nadmieńmy też, że św. Józef w związku z tym, że jego odejściu z tego świata towarzyszyli Jezus i Maryja uważany jest za patrona dobrej śmierci. Może więc warto modlić się za jego wstawiennictwem już teraz, by w przyszłości mieć w nim wiernego przyjaciela? Z całą pewnością warto poznać się z nim bliżej, nie tylko przy okazji  jego wspomnienia, które przypada 19 marca.

Beata Borkowska
Na zakończenie rekolekcji wielkopostnych prowadzonych przez paulina ojca Marcina Ciechanowskiego, w niedzielę 10 marca biskup Janusz Stepnowski udzielił klerykom III i IV roku posług lektoratu i akolitatu, a także przyjął kandydaturę do święceń kleryka Łukasza Chętnika z V roku.

Niedzielny obrzęd ustanowienia lektorów i akolitów połączony był z uroczystą Eucharystią. Na początku biskup Janusz przyjął kandydaturę do święceń kleryka Łukasza Chętnika, a następnie udzielił posługi lektoratu.

Posługę tę przyjęło siedmiu kleryków trzeciego roku:

1. kl. Łukasz Ciecierski,
2. kl. Rafał Gogol,
3. kl. Hubert Gromadzki,
4. kl. Damian Kurpiewski,
5. kl. Krystian Piekarski,
6. kl. Szymon Rydel,
7. kl. Bartosz Turkowski.

Istotą obrzędu udzielania posługi lektoratu była modlitwa błogosławieństwa, a po niej gest wręczenia przez biskupa księgi Pisma świętego ze słowami: „Przyjmij księgę Pisma świętego i wiernie przekazuj słowo Boże, aby coraz mocniej działało w sercach ludzkich”.

Lektor to osoba posługująca szczególnie podczas Liturgii Słowa. Charakterystycznym strojem lektora jest biała alba. Lektor wykonuje lekcje, czyli czytania podczas Mszy świętej, za wyjątkiem Ewangelii. Gdy nie ma diakona asystującego celebransowi może także w procesji wejścia uroczyście wnieść ewangeliarz, wykonywać modlitwę wiernych i odczytywać antyfony.

Następnie odbył się obrzęd ustanowienia akolitów, do którego przystąpiło czterech alumnów roku czwartego:

1. kl. Patryk Banach,
2. kl. Maciej Mariusz Cholewiński,
3. kl. Adam Ryszard Pietrzak,
4. kl. Przemysław Sasinowski.

Akolita to wyraz pochodzący z języka greckiego i oznaczający osobę niosącą Chrystusa. Jest on zatem nadzwyczajnym szafarzem Komunii Św., wezwanym głównie do troski o służbę ołtarza. Szczególną powinnością akolity jest zarówno pomoc prezbiterom w udzielaniu wiernym Komunii Św., jak i zanoszenie Jej chorym, przebywającym w szpitalach lub w domach prywatnych. Akolita może też dokonywać zarówno tzw. puryfikacji (oczyszczenia) naczyń liturgicznych: pateny, kielicha, cyborium, jak i wystawienia i repozycji (schowania) Najświętszego Sakramentu.
Ustanawiając posługę akolity Biskup, podając mu patenę z chlebem wypowiada następujące słowa: „Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy Stole Pańskim”.

Na zakończenie podziękowanie Pasterzowi Diecezji biskupowi Januszowi w imieniu nowo ustanowionych lektorów i akolitów wypowiedział dziekan alumnów kleryk Mateusz Dembiński, który złożył też podziękowania ojcu Marcinowi Ciechanowskiemu za wygłoszone rekolekcje wielkopostne.

WSD / JE
Fot. kl. Damian Kurowski
Od ponad 30 lat w naszej diecezji odbywają się Światowe Dni Młodzieży Diecezji Łomżyńskiej. W tym roku, w sobotę i w Niedzielę Palmową młodzież spotka się w Ostrowi Mazowieckiej. W parafiach trwają zapisy na ŚDM DŁ. Można również skorzystać z zapisów indywidualnych. Program tegorocznego spotkania przedstawia się bardzo ciekawie. Poniżej publikujemy plan spotkania:

ŚWIATOWE DNI MŁODZIEŻY DIECEZJI ŁOMŻYŃSKIEJ
OSTRÓW MAZOWIECKA 2019
#ostrowsdm2019

Sobota – 13.04.2019

08:30 – przyjazd rejestracja i zakwaterowanie uczestników
10:30 – Zawiązanie wspólnoty
11:00 – Wprowadzenie znaków + Oficjalne otwarcie
11:20 – Tańce lednickie
11:30 – Koncert TAU
12:50 – Katecheza
13:10 – Adoracja Najświętszego Sakramentu
13:45 – Obiad
15:00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia
15:15 – Koncert Bethel
16:30 – Katecheza
16:45 – Koncert „Wyrwani z niewoli”
18:00 – Katecheza
18:10 – Musical „Kryptonim Druh”
19:00 – Droga Krzyżowa
20:15 – Adoracja Krzyża
21:15 – Apel Jasnogórski – zakończenie dnia

Niedziela – 14.04.2019

09:00 – Zawiązanie wspólnoty
09:15 – Jutrznia + orędzie Ojca Świętego Franciszka
09:45 – Koncert Muode Koty
11:00 – Katecheza – Marcin Zieliński
11:45 – Adoracja Najświętszego Sakramentu
12:30 – Koncert Zespółu ŚDM
13:15 – Obiad
14:15 – Procesja palmowa
15:00 – Msza Święta na zakończenie ŚDM

Zapisać się na wydarzenie można tutaj!
Plakat ŚDM 2019
Rozpoczynamy przeżywanie Wielkiego Postu. To czas poszukiwania harmonii w naszym życiu. Harmonii ze światem, który nas otacza, harmonii z człowiekiem, który żyje obok nas ale też harmonii z naszym Panem i stworzycielem Jezusem Chrystusem. Niech nasz post, nasza modlitwa i nasza jałmużna pomoże nam wszystkim odnaleźć tę harmonię – mówił biskup Janusz Stepnowski podczas mszy św. w katedrze łomżyńskiej, w Środę Popielcową.

W tradycji Kościoła środa popielcowa jest dniem rozpoczynającym okres Wielkiego Postu, który ma nas przygotować na obchody męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. W Katedrze łomżyńskiej mszy św. z obrzędem posypania głów popiołem przewodniczył biskup łomżyński Janusz Stepnowski. Wspólnie z biskupem Eucharystię koncelebrował biskup senior Stanisław Stefanek oraz kapłani z Instytucji Centralnych Diecezji oraz Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży.

W homilii biskup Stepnowski nawiązał do dzisiejszych czytań i wskazał na nawrócenie jako na drogę powrotu do Boga.
– Jako pierwsze czytanie usłyszeliśmy fragment z księgi proroka Joela. I tym pierwszym wezwaniem jest wezwanie do nawrócenia. W originale prorok Joel mówi: „Nawracajcie się do mnie całym waszym sercem”. Nawrócić się to znaczy powrócić do miejsca z którego wyruszaliśmy na naszą pielgrzymkę życia. I to najbardziej uwypukla nam przypowieść o synu marnotrawnym, który po tym kiedy się zagubił w swoim życiu, ostatecznie upodlił, stracił swoją religie i swoją godność wrócił do miejsca z którego wyruszył. Wrócił do swojego ojca.
Do takiego powrotu do domu Ojca zachęcał również zebranych pasterz diecezji wskazując na to, iż Wielki Post możemy potraktować jako czterdziestodniową pielgrzymkę naszego życia, która prowadzi nas do wolności. Ale jak zaznaczył hierarcha na tej pielgrzymce są trzy ścieżki.
– Tą pierwszą ścieżka jest to uwalnianie się człowieka od rzeczy, które są wokół nas i które mogą nieraz w naszym życiu zdominować naszą codzienność.
Biskup zachęcił dzieci i młodzież do uwolnienia się od gier, komputera i smartfonów. – Aby to nie zawładnęło naszą rzeczywistością ale byśmy to my byli tymi, którzy panują nad rzeczami.
Drugą ścieżką na jaką wskazał biskup Janusz jest ścieżka uwalniania się od samego siebie, od naszych ziemskich przyzwyczajeń. I to jak zaznaczył jest bardziej głębokie i trudniejsze do wykonania. Przypomniał, że człowieka nabywa też różnych przyzwyczajeń, a nierzadko też stara się przy ich pomocy panować nad drugim człowiekiem
Sekretarz papieża Jana XXIII kard. Loris Francesco Capovilla mawiał, iż jest potrzeba w życiu aby położyć swoje ja pod stopami. To uwalnianie się od siebie, to też szukanie w życiu pokory, bo przez pokorę będziemy podobni do Chrystusa – mówił biskup Janusz.
W swoich rozważaniach zwrócił też uwagę, że ta pielgrzymka wielkopostna byłaby niedopełniona gdybyśmy tylko uwalniali się od rzeczy i od nas samych. Ta wolność – mówił pasterz – prowadzi nas ku konkretnej osobie i tą osobą jest Chrystus.
Zwracając uwagę na trzy filary Wielkiego Postu: post, modlitwę i jałmużnę przypomniał, że przez przez jałmużnę odkrywamy Chrystusa miłosiernego, przez post odkrywamy w naszym ciele Chrystusa, który cierpiał za nasze grzechy a przez modlitwę do Niego coraz bardziej się zbliżamy.
Na zakończenie jeszcze raz przypomniał o wartości uczynków miłosierdzia i zachęcił do ich czynienia jednocześnie wskazując na nagrodę jaka czeka na tych, którzy czynią to z pokorą i nie na pokaz.
– Otrzymają dar szczególny. Otrzymają na nowo godność ludzką, a w ich twarzy będzie można zobaczyć twarz Chrystusa. I to będzie najpiękniejszą zapłatą – dodał biskup.

Okres pokuty jest w Kościele katolickim specjalnym czasem ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, dobrowolnych wyrzeczeń, jak post i jałmużna, braterskiego dzielenia się z innymi, m.in. poprzez inicjowanie dzieł charytatywnych i misyjnych. Z liturgii znika radosne „Alleluja” i „Chwała na wysokości Bogu”, a kolorem szat liturgicznych staje się fiolet.
W środę popielcową wierni zobowiązani są do powstrzymywania się od spożywania pokarmów mięsnych a osoby od 18. do 60. roku życia do zachowania postu ilościowego (można spożyć trzy posiłki – dwa lekkie i jeden do syta).

Joanna Ekstowicz
poniedziałek, 04 marzec 2019 09:23

Wielkopostne Warsztaty Chóralne w Łomży

Choć Wielki Post rozpocznie się dopiero za kilka dni chórzyści z diecezji łomżyńskiej już teraz spotykają się, by wspólnie pracować nad warsztatem pieśni wielkopostnych. Ponieważ w liturgii Kościoła jest to bardzo ważny czas, w sposób szczególny chcemy przygotować się do niego także pod kątem muzyki sakralnej – zdradził ks. kan. Kazimierz Ostrowski, dyrektor Diecezjalnego Instytutu Muzyki Kościelnej (DIMK).

Wielkopostne Warsztaty Chóralne zgromadzą dyrygentów, chórzystów i osoby niezrzeszone w grupy wokalne. Wszystko po to, by móc jak najpiękniej wykonywać pieśni o tematyce pokutnej i pasyjnej, tym bardziej że na warsztat pójdzie repertuar najwyższej klasy:

Będziemy pracować nad dziełami znanych kompozytorów, szczególnie renesansu i baroku. Będą to m.in. „O memoriale” Palestriny, utwory Lottiego, między innymi „Miserere”. Będziemy też przypominać sobie, czy też uczyć się wykonywania chorału gregoriańskiego, głównie VIII Mszy „De Angelis” oraz  Mszy „Orbis factor” – mówi ks. kan. Kazimierz Ostrowski

Warsztaty poprowadzą wykładowcy i studenci Instytutu, a także goście z Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Wzorem warsztatów, które odbywały się przed świętami Bożego Narodzenia organizatorzy spodziewają się kilkudziesięciu uczestników. Spotkanie będzie miało miejsce w sobotę 2 marca br. w Diecezjalnym Instytucie mieszczącym się w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży w godz. od 9.30 -14.30.

Beata Borkowska

4 marca 2006 roku w katedrze łomżyńskiej ks. prałat Tadeusz Bronakowski został konsekrowany na biskupa pomocniczego Diecezji Łomżyńskiej. Święceń biskupich udzieli mu biskup Stanisław Stefanek z towarzyszeniem bpa Tadeusza Zawistowskiego, oraz Wojciecha Ziemby, arcybiskupa metropolity białostockiego.

Jako zawołanie biskupie biskup Tadeusz przyjął słowa: Nolite timere, Deus Caritas est – Nie lękajcie się, Bóg jest Miłością!

Już od lat seminaryjnych bp Tadeusz przejawiał głęboką troskę i zaangażowanie w proces wychowania dzieci i młodzieży. Ze szczególnym zaangażowaniem otacza troską dzieci z Domu Dziecka w Łomży. Jest również odpowiedzialny za Szkoły Katolickie w diecezji łomżyńskiej oraz przewodniczy pracom komisji stypendialnej Funduszu Diecezji Łomżyńskiej – „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Po dołączeniu do grona biskupów polskich został zaproszony do Komisji KEP ds. Polonii i Polaków za Granicą, do Rady Prawnej KEP, Zespołu ds. Pomocy Kościołowi na Wschodzie, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy i Rady ds. Środków Społecznego Przekazu.

Od 2008 roku jest przewodniczącym Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i osób uzależnionych. Ta właśnie posługa owocuje licznymi listami a także bezpośrednimi apelami do władz kraju i do samorządów lokalnych, aby chronić szczególnie młode pokolenie przed chorobą alkoholową.

Księdzu Biskupowi Tadeuszowi składamy gorące i serdeczne życzenia nieustającej gorliwości w służbie Panu i ludziom. Niech słowa zawołania „Nie lękajcie się – Bóg jest Miłością” oraz często przywoływane przez Ekscelencję słowa „Bogu dziękujcie, ducha nie gaście” każdego dnia posługi wspierają i dają siłę do apostolskiej działalności.

JE
poniedziałek, 04 marzec 2019 08:41

Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Wielki Post

„Przyjmując w konkretach naszego życia zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią, ukierunkujemy Jego przemieniającą moc także na całe stworzenie” – stwierdził Ojciec Święty w swoim orędziu na rozpoczynający się w tym roku 6 marca Wielki Post. Opatrzył je cytatem z Listu św. Pawła do Rzymian: „Stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych” (Rz 8, 19).

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA NA WIELKI POST 2019 ROKU «Stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych» (Rz 8, 19)

Drodzy bracia i siostry!

Każdego roku, za pośrednictwem Kościoła, który jest naszą Matką, Bóg pozwala swoim wiernym «z oczyszczoną duszą radośnie oczekiwać świąt wielkanocnych, aby (…) przez uczestnictwo w sakramentach odrodzenia osiągnęli pełnię dziecięctwa Bożego» (1. Prefacja Wielkopostna). W ten sposób, od Wielkanocy do Wielkanocy możemy podążać do pełni tego zbawienia, które już otrzymaliśmy dzięki tajemnicy paschalnej Chrystusa: «W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni» (Rz 8, 24). Ta tajemnica zbawienia, działająca w nas już podczas ziemskiego życia, jest procesem dynamicznym, który obejmuje także historię i całe stworzenie. Św. Paweł dochodzi do stwierdzenia: «Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych» (Rz 8, 19). W takiej perspektywie chcę podzielić się z wami kilkoma refleksjami, które niech nam towarzyszą na drodze nawrócenia w nadchodzącym Wielkim Poście.

1. Odkupienie stworzenia 

Celebracja Triduum Paschalnego męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, szczyt roku liturgicznego, za każdym razem zaprasza nas do przeżywania pewnego procesu przygotowania, ze świadomością, że nasze stawanie się na wzór obrazu Chrystusa (por. Rz 8, 29) jest bezcennym darem miłosierdzia Bożego.

Jeśli człowiek żyje jak dziecko Boga, jak osoba odkupiona, która pozwala się prowadzić Duchowi Świętemu (por. Rz 8, 14) i wie, jak rozpoznać i zastosować w praktyce prawo Boże, począwszy od tego zapisanego w jego sercu i naturze, czyni dobro także stworzeniu, współpracując w jego odkupieniu. Dlatego właśnie stworzenie – mówi św. Paweł – posiada usilne pragnienie objawienia się synów Bożych, to znaczy tych, którzy ciesząc się łaską paschalnej tajemnicy Jezusa w pełni żyją jej owocami, przeznaczonymi do osiągnięcia pełnej dojrzałości przy odkupieniu ciała ludzkiego. Kiedy miłość Chrystusa przemienia życie świętych – ducha, duszę i ciało – oddają oni chwałę Bogu, a przez modlitwę, kontemplację i sztukę angażują w to także stworzenia, jak pięknie wyraża to „Pieśń Słoneczna” św. Franciszka z Asyżu (por. Enc. Laudato si’, 87). Jednak w tym świecie harmonia płynąca z Odkupienia jest wciąż zagrożona przez negatywną moc grzechu i śmierci.

2. Destrukcyjna siła grzechu

Rzeczywiście, kiedy nie żyjemy jak dzieci Boże, często zachowujemy się destrukcyjnie nie tylko wobec nas samych, ale także w stosunku do bliźnich i do innych stworzeń, uważając, mniej lub bardziej świadomie, że możemy ich używać według własnej woli. Zaczyna wtedy dominować brak umiarkowania, prowadząc do stylu życia naruszającego te granice, które nasza ludzka kondycja i natura każą nam szanować, podążając za tymi niekontrolowanymi pragnieniami, które w Księdze Mądrości przypisuje się ludziom niegodziwym, lub tym, którzy nie uznają Boga jako punkt odniesienia dla swoich działań i nie mają nadziei na przyszłość (por. 2: 1-11). Jeśli nie jesteśmy stale ukierunkowani ku Wielkanocy, w stronę horyzontu Zmartwychwstania, to oczywiste jest, że zwycięża logika wszystkiego i natychmiast, oraz mieć coraz więcej.

Wiemy, że przyczyną każdego zła jest grzech, który od czasu jego pojawienia się wśród ludzi zerwał komunię z Bogiem, z innymi i ze stworzeniem, z którym jesteśmy połączeni przede wszystkim przez nasze ciało. Zerwanie komunii z Bogiem naruszyło także harmonijny związek ludzi ze środowiskiem, w którym zostali powołani do życia, zamieniając ogród w pustynię (cfr Gen 3,17-18). Chodzi tutaj o grzech, który sprawia, że człowiek uważa siebie za boga stworzenia, czuje się jego absolutnym panem i używa go nie tak, jak chciał tego Stwórca, ale w swoim własnym interesie, ze szkodą dla stworzeń i innych ludzi.

Kiedy zostaje odrzucone prawo Boże, prawo miłości, wtedy potwierdza się prawo panowania silniejszego nad słabszym. Grzech, który mieszka w sercu człowieka (por. Mk 7, 20-23) – i objawia się jako chciwość, pragnienie nadmiernego dobrobytu, brak zainteresowania dobrem innych, a często także własnym – prowadzi do wykorzystywania stworzenia, osób i środowiska, zgodnie z tą niezaspokojoną żądzą, która każde pragnienie uważa za prawo, a która prędzej czy później doprowadzi do zniszczenia nawet tych, którzy są przez nią zdominowani.

3. Uzdrawiająca moc skruchy i przebaczenia 

Dlatego stworzenie pilnie potrzebuje objawienia się synów Bożych, tych, którzy stali się „nowym stworzeniem”: «Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto stało się nowe» (2 Kor 5, 17). W rzeczywistości, wraz z ich objawieniem się, także stworzenie może „przeżyć Wielkanoc”: otworzyć się na nowe niebo i na nową ziemię (por. Ap 21, 1). A droga do Wielkanocy wzywa nas właśnie do odnowienia naszego oblicza i naszego serca chrześcijan przez pokutę, nawrócenie i przebaczenie, aby móc żyć pełnią łask Tajemnicy Paschalnej.

Ta „niecierpliwość”, to oczekiwanie stworzenia spełni się, kiedy objawią się synowie Boga, to znaczy, gdy chrześcijanie i wszyscy ludzie podejmą zdecydowanie ten „ból rodzenia”, którym jest nawrócenie. Razem z nami całe stworzenie jest powołane do wyjścia «z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych» (Rz 8, 21). Wielki Post jest sakramentalnym znakiem tego nawrócenia. Wzywa on chrześcijan do intensywniejszego i konkretniejszego wcielania Tajemnicy Paschalnej w życie osobiste, rodzinne i społeczne, szczególnie poprzez post, modlitwę i jałmużnę.

Pościć, czyli uczyć się zmieniać nasz stosunek do innych i do stworzeń: przechodzić od pokusy „pożerania” wszystkiego, celem zaspokojenia naszej chciwości, do umiejętności cierpienia z miłości, która może wypełnić pustkę naszego serca. Modlić się, aby umieć wyrzec się bałwochwalstwa i samowystarczalności naszego ja i uznać, że potrzebujemy Boga i Jego miłosierdzia. Dawać jałmużnę, czyli porzucić nierozsądny styl życia i gromadzenie wszystkiego dla siebie w iluzji zabezpieczania przyszłości, która do nas nie należy. I w ten sposób na nowo odkryć radość z planu, którym Bóg objął stworzenie i nasze serca, planu miłości Boga, naszych braci i całego świata, i w tej miłości odnaleźć prawdziwe szczęście.

Drodzy bracia i siostry, „Wielki Post” Syna Bożego polegał na tym, że wyszedł On na pustynię stworzenia, aby wprowadzić je na nowo do tego ogrodu komunii z Bogiem, który był wcześniej niż grzech pierworodny (por. Mk 1, 12-13; Iz 51, 3). Niech nasz Wielki Post będzie kroczeniem po tej samej ścieżce, aby zanieść nadzieję Chrystusową także stworzeniu, które «zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych» (Rz 8, 21). Nie pozwólmy, aby ten błogosławiony czas upłynął bezowocnie! Prośmy Boga, aby pomógł nam wejść na drogę prawdziwego nawrócenia. Porzućmy egoizm i zapatrzenie się w siebie a wpatrujmy się w Paschę Jezusa; zbliżmy się do braci i sióstr znajdujących się w trudnej sytuacji, dzieląc się z nimi naszymi duchowymi i materialnymi dobrami. W ten sposób, przyjmując w konkretach naszego życia zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią, ukierunkujemy Jego przemieniającą moc także na całe stworzenie.

Watykan, 4 października 2018
Święto św. Franciszka z Asyżu
Już ponad milion dzieci żyje w rodzinach z problemem alkoholowym, a dwa miliony osób doświadcza przemocy na tle alkoholowym. Trzeźwość narodu to jest nasz wielki obowiązek religijny i patriotyczny – alarmuje bp Tadeusz Bronakowski, przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych przed 52. Tygodniem Modlitw o Trzeźwość Narodu. Będziemy go obchodzić od 3 do 9 marca pod hasłem „Młodzi trzeźwi i wolni”.

Tegoroczne działania na rzecz trzeźwości będą koncentrowały się na ludziach młodych –  mówili  o tym  uczestnicy spotkania zapowiadającego 52. Tydzień Modlitwy o Trzeźwość Narodu Polskiego.

„Polak spożywa średnio ponad 10 litrów czystego alkoholu, do tego trzeba doliczyć dwa do trzech litrów alkoholu nierejestrowanego” – mówił bp Tadeusz Bronakowski. Zwrócił on uwagę na nadmierną akceptację alkoholu i proalkoholową mentalność Polaków. „To jedna z najpoważniejszych narodowych wad, z którymi musimy odważnie walczyć” – powiedział. „Walczymy o człowieka wolnego i szczęśliwego w rodzinie i społeczeństwie. Trzeźwość jest tamą, która chroni przed problemami i dramatami wielu rodzin” – podkreślił.

Bp Bronakowski mówił, że  nie będzie trzeźwej Polski bez współpracy Kościoła, ale także instytucji państwowych i samorządowych oraz „bez sprzeciwu wobec rozpijania Polaków, zwłaszcza tych najmłodszych”. Zwrócił też uwagę na ważne jubileusze związane z działalnością trzeźwościową, przypadające w 2019 roku: 25-lecie Wesela Wesel, 45-lecie  AA w Polsce i 40-lecie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka.

Ks. Marek Dziewiecki podkreślał, że dzieciństwo i młodość jest rozstrzygającym momentem dla każdego człowieka. „Jeśli jest przeżyte w wolności i odpowiedzialności, trudno to zepsuć” – mówił. Jako podstawowe elementy troski o młodych, by byli trzeźwi i wolni wymieniał m.in. troskę o rodzinę. „Najbardziej zagrożone są młodzi żyjący w rodzinach z problemem alkoholowym” – zwrócił uwagę. Podkreślił też, jak ważne jest kształtowanie postaw trzeźwościowych.

Dr Agnieszka Muzyk podczas spotkania zwracała uwagę na wszechobecną reklamę alkoholu, która kształtuje mentalność proalkoholową. Jak powiedziała, w Polsce powszechna stała się opinia, że alkohol jest nierozłączną częścią dobrej zabawy. Mówiła o potrzebie zmiany mentalności i budowania postaw trzeźwościowych.

Red. Rafał Porzeziński, autor programu „Ocaleni” i konsultor Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych apelował zaś do dziennikarzy o to, by nie żartowali z uzależnień.

Zwrócił też uwagę, że coraz więcej osób jest zniewolonych przez smartfony i media społecznościowe. Wzywał każdego do odpowiedzi sobie na pytanie, ile czasu tego dnia poświęcił swoim najbliższym, a ile, patrząc w ekran swojego telefonu.

BP KEP
Strona 1 z 46

Dane kontaktowe

Kuria Diecezjalna w Łomży
ul. Sadowa 3
18-400 Łomża

tel: 86/ 216 25 91

kuria@diecezja.lomza.pl

 

 

Projekt i wykonanie

spesmedia.png